Adhyaya 171

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु विश्वामित्रो महामुनिः । तां शक्तिं व्यर्थतां प्राप्तां ज्ञात्वा कोपसमन्वितः

قال سوتا: في ذلك الوقت بعينه، إنّ الحكيمَ العظيمَ فيشفاميترا (Viśvāmitra)، إذ عَلِمَ أنّ قوّتَه قد آلت إلى العدم، امتلأ غضبًا.

Verse 2

मुमोच तद्वधार्थाय ब्रह्मास्त्रं सोऽभिमंत्रितम् । तस्य संहितमात्रस्य प्रस्वनः समजायत

ولإتمام ذلك القتل أطلق «براهماأسترا» مُفعَّلًا بالمانترا؛ وما إن تمّت تلاوة استحضاره حتى ارتفع دويٌّ مروِّعٌ مُجلجل.

Verse 3

ततश्चोल्काः प्रभूताश्च प्रयांति च नभस्तलात् । ततः कुन्ताः शक्तयश्च तोमराः परिघास्तथा

ثم اندفعت شُهُبٌ ملتهبة كثيرة عبر صفحة السماء؛ وبعدها ظهرت تباعًا الرماح، والحراب، والطِّعان، والهراوات الحديدية كذلك.

Verse 4

भिंडिपाला गदाश्चैव खड्गाश्चैव परश्वधाः । बाणाः प्रासाः शतघ्न्यश्च शतशोऽथ सहस्रशः

وهوت الهراوات والصولجانات، والسيوف والفؤوس؛ والسهام والرماح، وكذلك «شَتَغْنِي» من المقذوفات الحديدية، تُقذف مئاتٍ ثم آلافًا.

Verse 5

वसिष्ठोऽपि परिज्ञाय प्रेषितं गाधिसूनुना । ब्रह्मास्त्रं मृत्यवे तेन शुचिर्भूत्वा ततः परम्

وأدرك فَسِشْثَهُ أيضًا أن ابنَ غادهي (فيشفاميترا) قد أطلق «براهماأسترا» ليجلب الموت؛ فطهّر نفسه أولًا، ثم مضى قُدُمًا (ليدفعه).

Verse 6

इषीकां च समादाय ब्रह्मास्त्रं तत्र योजयन् । अब्रवीद्गाधिपुत्राय स्वस्त्यस्तु तव पार्श्वतः

وأخذ قصبةً (إشيكَا) وثبّت فيها «براهماأسترا» هناك، ثم قال لابن غادهي: «لتكن البركة واليُمن إلى جانبك».

Verse 7

हन्यतामस्त्रमेतद्धिमम वाक्यादसंशयम् । ततस्तेन हतं तच्च ब्रह्मास्त्रं तत्समुद्भवम्

«لْيُقْضَ على هذا السلاح حقًّا—بكلمتي، بلا ريب.» ثم بقوة ذلك القول أُبيدَ سلاحُ براهما (Brahmāstra) وكلُّ ما انبثق منه.

Verse 8

वज्रास्त्रं च ततो मुक्तं वज्रास्त्रेण विनाशितम् । यद्यदस्त्रं क्षिपत्येष विश्वामित्रः प्रकोपितः

ثم أُطلِق سلاحُ الفَجْرَة (Vajrāstra)، فدُمِّر بسلاح الفَجْرَة نفسه، إذ قُوبِل بمثله. وأيَّ سلاحٍ كان فيشواميترا (Viśvāmitra) الغضبان يقذفه،

Verse 9

तत्तद्धंति वसिष्ठस्तु मंत्रस्य च प्रभावतः । एतस्मिन्नेव काले तु क्षुभितो मकरालयः

فكان فَسِشْتَه (Vasiṣṭha) بقوة المانترا وحدها يَسحق كلَّ سلاحٍ منها واحدًا بعد واحد. وفي تلك اللحظة عينها اضطرب المحيط—مأوى المَكَرات—وهاج.

Verse 10

शीर्यंते गिरिशृंगाणि रक्तवृष्टिः परा स्थिता । प्रलयस्येव चिह्नानि संजातानि धरातले । किमकाले महानेष प्रलयः संभविष्यति

كانت قممُ الجبال تتفتّت، ومطرُ دمٍ مروّعٌ يهطل. وظهرت على الأرض علاماتٌ كأنها دلائلُ البرالايا (Pralaya). «في أيِّ ساعةٍ غير أوانها سيقع هذا الفناء العظيم؟»

Verse 11

ततः पितामहं जग्मुः सर्वे देवाः सवासवाः । प्रोचुः प्रलयचिह्नानि यानि संति धरातले

ثم مضى جميعُ الآلهة، ومعهم إندرا، إلى الجدّ الأكبر براهما (Brahmā)، وأخبروه بعلامات الفناء التي ظهرت على الأرض.

Verse 12

ततो ब्रह्मा चिरं ध्यात्वा तानुवाच दिवौकसः । विश्वामित्र वसिष्ठाभ्यां युद्धमेतद्व्यवस्थितम्

ثم إنَّ براهما، بعد أن تأمّل طويلاً، خاطب سكان السماء من الآلهة قائلاً: «لقد قُدِّر لهذا النزاع أن يقوم بين فيشواميترا وفاسيشتها».

Verse 13

दिव्यास्त्रसंभवं देवास्तेनैतद्व्याकुलं जगत्

يا معشر الآلهة، بسبب نشوء الأسلحة الإلهية، اضطرب هذا العالم كلّه واهتزّ.

Verse 14

तस्माद्गच्छामहे तत्र यावन्नो जायते क्षयः । सर्वेषामेव भूतानां दिव्यास्त्राणां प्रभावतः

فلنذهب إلى هناك حالاً قبل أن يدركنا الهلاك؛ فإن بقوة تلك المقاذيف الإلهية قد يقع خراب جميع الكائنات.

Verse 15

ततोऽभिगम्य ते देशं यत्र तौ मुनिसत्तमौ । विचामित्रवसिष्ठौ तौ युध्यमानौ परस्परम्

ثم بلغوا تلك الناحية حيث كان الحكيمان الجليلان، فيشواميترا وفاسيشتها، يتقاتلان بعضهما مع بعض.

Verse 16

ततः प्रोवाच तौ ब्रह्मा साम्ना परमवल्गुना । निवर्त्यतामिदं युद्धमेतद्दिव्यास्त्रसंभवम् । यावन्न प्रलयो भावि समस्ते धरणीतले

ثم خاطب براهما كليهما بكلام بالغ اللطف: «أوقفا هذه الحرب الناشئة عن الأسلحة الإلهية، قبل أن يقع الفناء العظيم (برالايا) على وجه الأرض كلّه».

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । नाहमस्त्रं प्रयुंजामि विश्वामित्रवधेच्छया । आत्मरक्षाकृते देव अस्त्रमस्त्रेण शामयन्

قال فَسِشْتَه: «لستُ أستعمل السلاح رغبةً في قتلِ فيشواميترا. أيها الإله، إنما أُسكِتُ السلاحَ بالسلاحِ لأجلِ حمايةِ النفس»۔

Verse 18

अयं मम विनाशाय केवलं चास्त्रमोक्षणम् । कुरुते निर्दयो ब्रह्मंस्तं निवारय सांप्रतम्

«إن هذا القاسي لا يُطلِق السلاح إلا لهلاكي وحدي. يا براهما، اكفُفْه الآن—حالًا.»

Verse 19

ब्रह्मोवाच । विश्वामित्र मुनिश्रेष्ठ वसिष्ठं ब्राह्मणोत्तमम् । त्वं रक्ष मम वाक्येन तथा सर्वमिदं जगत्

قال براهما: «يا فيشواميترا، يا خيرَ المونِيّين، احمِ فَسِشْتَه، وهو أسمى البراهمة؛ وبأمري احمِ هذا العالم كلَّه أيضًا»۔

Verse 20

अस्त्रमोक्षविरामं त्वं ब्रह्मर्षे कुरु सत्वरम्

«يا بَرهمَرِشي، أوقِفْ سريعًا إطلاقَ الأسلحة.»

Verse 21

विश्वामित्र उवाच । न मामेष द्विजं ब्रूते कथंचित्प्रपितामह । तस्मादेष प्रकोपो मे संजातोऽस्य वधोपरि

قال فيشواميترا: «يا برابيتامها، إنه لا يعترف بي على أي وجهٍ أني دْوِجَة (ثنائيّ الميلاد). لذلك قامت فيَّ هذه الغضبة، متجهةً إلى قتله»۔

Verse 22

तस्माद्वदतु देवेश मामेष ब्राह्मणं द्रुतम् । निवारयामि येनास्त्रं यदस्योपरि संधितम्

لذلك، يا رب الآلهة، دعه يدعوني براهماناً بسرعة؛ وحينئذ سأسحب السلاح الذي صوبته نحوه.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । त्वं वसिष्ठाधुना ब्रूहि विश्वामित्रं ममाज्ञया । ब्राह्मणो जायते तेन तव जीवस्य रक्षणम्

قال براهما: "يا فاسيشتها، الآن - وبأمري - أعلن أن فيشفاميترا براهماناً. وبذلك يصبح براهماناً، وستكون حياتك محمية."

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । नाहं क्षत्रियसंजातं ब्राह्मणं वच्मि पद्मज । न वधे मम शक्तोऽयं कथंचित्क्षत्रियोद्भवः

قال فاسيشتها: "يا المولود من اللوتس، أنا لا أدعو من ولد كشاتريا براهماناً. هذا الرجل المولود كشاتريا ليس قادراً بأي حال من الأحوال على قتلي."

Verse 25

ब्राह्म्यं तेजो न क्षा त्त्रेण तेजसा संप्रणश्यति । एवं ज्ञात्वा चतुर्वक्त्र यद्युक्तं तत्समाचर

"إن الإشراق البراهمي لا تدمره قوة الكشاتريا. وإذ تعلم هذا، يا ذا الأوجه الأربعة، فافعل ما هو مناسب."

Verse 26

ब्रह्मोवाच । विश्वामित्र द्विजश्रेष्ठ त्यक्त्वा दिव्यास्त्रसंभवम् । कुरु युद्धं वसिष्ठेन नो चेच्छप्स्यामहं च ते

قال براهما: "يا فيشفاميترا، يا خير المولودين مرتين، تخلَّ عن اللجوء إلى الأسلحة السماوية. قاتل فاسيشتها؛ وإلا فسألعنك أنا أيضاً."

Verse 27

विश्वामित्र उवाच । दिव्यास्त्राणि च संत्यज्य मया वध्यः सुदुर्मतिः । किंचिच्छिद्रं समासाद्य त्वं गच्छ निजसंश्रयम्

قال فيشواميترا: «ولو تركتُ الأسلحة السماوية، فإنّ ذلك الخبيثَ النية لا بدّ أن أقتله أنا. فإذا وجدتَ ثغرةً ولو يسيرة، فاذهب إلى ملجئك أنت».

Verse 28

सूत उवाच । बाढमित्येवमुक्ता च ब्रह्मलोकं गतो विधिः । विश्वामित्रवसिष्ठौ च सरस्वत्यास्तटे स्थितौ

قال سوتا: «فلما خوطب هكذا أجاب براهما، المُدبِّر، قائلاً: ‘ليكن كذلك’، ثم مضى إلى برهمالوك. وأما فيشواميترا وفاسيشتها فبقيا على ضفة نهر ساراسفتي».

Verse 171

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये वसिष्ठविश्वामित्र युद्धे दिव्यास्त्रनिवर्तनवर्णनंनामैकसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

وهكذا، في «سكندا مهابورانا» المقدّس، ضمن السamhitā ذات الواحد والثمانين ألف بيت، في الكتاب السادس «ناغارا-خَنْدَة»، في «مهاطميا» حقل هاطكيشڤرا، يختتم الفصل الحادي والسبعون بعد المئة، المعنون: «وصف سحب الأسلحة السماوية في معركة فاسيشتها وفيشواميترا».