अद्याऽपि च कला विष्णोः प्राप्ते चैकादशीत्रये । पूर्वोक्तेन विधानेन तस्माच्छ्रद्धासमन्वितैः । सदैव पूजनीयश्च वन्दनीयो विशेषतः
adyā'pi ca kalā viṣṇoḥ prāpte caikādaśītraye | pūrvoktena vidhānena tasmācchraddhāsamanvitaiḥ | sadaiva pūjanīyaśca vandanīyo viśeṣataḥ
وحتى اليوم ما تزال القدرة الإلهية لفيشنو حاضرة هنا؛ فإذا حلّت ثلاثية «إكادشي»، فبحسب الشعيرة المذكورة آنفًا، على أهل الإيمان أن يداوموا على العبادة، وأن يخصّوا هذا الموضع بسجود التحية والتعظيم.
Sūta (summative instruction and present-tense assurance)
Tirtha: Cakrapāṇi/Hāṭakeśvara-kṣetra context (Ekādaśī-focused)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and other ṛṣis at Naimiṣāraṇya (standard frame; not explicit in this verse)
Scene: Pilgrims with folded hands approach a Viṣṇu shrine in a sacred precinct; the calendar marks the arrival of a special Ekādaśī triad; lamps, tulasī, and conch-bell worship emphasize continuing divine presence.
Sacred places remain spiritually ‘alive’ across time; faithful observance of Ekādaśī-linked worship sustains devotion and purification.
The established Cakrapāṇi/Hari presence in the Vāsudeva-kṣetra described in Adhyāya 152.
On the Ekādaśī-traya, worship and salute the deity following the previously described procedure (pūrvokta-vidhi), with śraddhā.