हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश
haro'pi tāngaṇānbhagnāndṛṣṭvā kopādviniryayau | haraṃ dṛṣṭvā tato daityā duddruvuste diśo daśa
وهارا (شِيفا) أيضاً، لما رأى غَناته منكسرين، خرج مغتاظاً؛ فلما أبصر الدايتيَة هارا، ولّوا مذعورين هاربين إلى الجهات العشر.
Deductive (Nāgara Khaṇḍa Tīrthamāhātmya narrator; likely Sūta/Lomaharṣaṇa speaking to sages)
Scene: Śiva, enraged at seeing his gaṇas broken, strides forth; instantly the Daityas, upon beholding him, scatter in panic to the ten directions—an awe-filled reversal of momentum.
The presence of Śiva dispels fear and dissolves hostile power; divine darśana itself is transformative.
Not explicitly stated in this verse; the glorification is of Hara’s overwhelming sanctity within the Māhātmya narrative.
None.