Adhyaya 119

Verse 2

ऋषय ऊचुः । यत्वया सूतज प्रोक्तं देवी कात्यायनी च सा । महिषांतकरी जाता कथं सा मे प्रकीर्तय । कीदृग्दानववर्यः स माहिषं रूपमाश्रितः । कस्मात्स सूदितो देव्या तन्मे विस्तरतो वद

قال الحكماء: «يا ابنَ سوتا، لقد ذكرتَ أن الإلهة هي كاتْيَايَنِي، وأنها صارت مُهلكةَ مهيشا. فأخبرنا كيف كان ذلك. ما شأنُ ذلك الدانَفَةِ الأوحد الذي اتخذ هيئةَ جاموس؟ ولأي سببٍ قُتل على يد الإلهة؟ فصّل لنا القول تفصيلاً.»

Verse 3

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि देव्या माहात्म्यमुत्तमम् । श्रुतमात्रेऽपि मर्त्यानां येन शत्रुक्षयो भवेत्

قال سوتا: «هنا سأُنشِد لكم المهاطميا العُظمى للإلهة؛ فبمجرد سماعها ينال البشرُ هلاكَ الأعداء.»

Verse 4

हिरण्याक्षसुतः पूर्वं महिषोनाम दानवः । आसीन्महिषरूपेण येन भुक्तं जगत्त्रयम्

في سالف الزمان كان هناك دانَفٌ يُدعى مهيشا، ابنُ هيرانيياكشا. اتخذ هيئةَ جاموسٍ فاجتاح العوالمَ الثلاثة وقهرها وأذاقها العسف.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । माहिषेण स्वरूपेण किंजातः सूतनंदन । अथवा शापदोषेण सञ्जातः केनचिद्वद

قال الحكماء: «يا ابن سوتا، لِمَ وُلِدَ على هيئة جاموس؟ أم صار كذلك بسبب عيبِ لعنةٍ ما؟ أخبرنا.»

Verse 6

सूत उवाच । संजातो हि सुरूपाढ्यः शतपत्रनिभाननः । दीर्घबाहुः पृथुग्रीवः सर्वलक्षणलक्षितः । नाम्ना चित्रसमः प्रोक्तस्तेजोवीर्यसमन्वितः

قال سوتا: «لقد وُلِدَ بالغَ الحُسن، ووجهُه كزهرةِ اللوتس ذاتِ المئةِ بتلة؛ طويلَ الذراعين، عريضَ العنق، موسومًا بكلِّ العلاماتِ المباركة. وكان يُدعَى تشيتراساما، وممتلئًا بالبهاء والبأس.»

Verse 7

सबाल्यात्प्रभृति प्रायो महिषाणां प्रबोधनम् । करोति संपरित्यज्य सर्वमश्वादिवाहनम्

ومنذ طفولته كان غالبُ شأنه أن يوقظ الجواميس ويَسوقها، وقد هجر هجرًا تامًّا كلَّ مركوبٍ آخر كالحصان ونحوه.

Verse 9

कदाचिन्महिषारूढः स प्रतस्थे दनोः सुतः । जाह्नवीतीरमासाद्य विनिघ्नञ्जलपक्षिणः

وذاتَ مرةٍ ركبَ ابنُ دانو جاموسًا وانطلق؛ فلما بلغ ضفةَ الجاهناڤي شرع يضرب طيورَ الماء هناك ويُسقطها.

Verse 10

विहंगासक्तचित्तेन शून्येन स मुनीश्वरः । दृष्टो न महिषक्षुण्णः खुरैर्वेगवशाद्द्विजः

وكان ذلك الحكيم الجليل قد خلا ذهنُه لانشغاله بالطيور، فلم ينتبه إلى «ذِي المولدَين» وقد داسَته حوافرُ الجاموس في اندفاعه السريع.

Verse 12

ततः क्षतजदिग्धांगः स दृष्ट्वा दानवं पुरः । अथ दृष्ट्वा प्रणामेन रहितं कोपमाविशत् । ततः प्रोवाच तं क्रुद्धस्तोयमादाय पाणिना । यस्मात्पाप मम क्षुण्णं गात्रं महिषजैः खुरैः

ثم، وأطرافه ملطخة بالدماء، ورؤية الدانافا يقف أمامه دون تحية توقير، تملكه الغضب. فأخذ الماء بيده وقال له ساخطاً: "لأن جسدي، أيها الآثم، قد سحقته حوافر جاموسك..."

Verse 13

समाधेश्च कृतो भंगस्तस्मात्त्वं महिषो भव । यावज्जीवसि दुर्बुद्धे सम्यग्ज्ञानसमन्वितः

"لقد حطمت حالة السمادهي الخاصة بي؛ لذلك كن جاموساً. وطالما حييت، أيها الشرير، ستبقى متمتعاً بالوعي الكامل."

Verse 14

अथाऽसौ महिषो जातः कृष्णगात्रधरो महान् । अतिदीर्घविषाणश्च अंजनाद्रिरिवापरः

عندئذ تحول إلى جاموس عظيم، أسود الجسد، ذي قرون طويلة للغاية، وكأنه جبل أنجانادري آخر.

Verse 15

ततः प्रसादयामास तं मुनिं विनयान्वितः । शापातं कुरु मे विप्र बाल्यभावादजानतः

ثم سعى بتواضع لاسترضاء ذلك الحكيم قائلاً: "يا براهمانا، أرجوك خفف اللعنة علي، فبسبب صبيانيتي لم أفهم."

Verse 16

अथ तं स मुनिः प्राह न मे स्याद्वचनं वृथा । तस्माद्यावत्स्थिताः प्राणास्तावदित्थं भविष्यति

فقال له الحكيم: "كلمتي لا يمكن أن تذهب سدى. لذلك، ما دامت أنفاس حياتك باقية، سيظل الأمر هكذا."

Verse 17

महिषस्य स्वरूपेण निन्दितस्य सुदुर्मते । एवं स तं परित्यज्य गंगातीरं मुनीश्वरः । जगामाऽन्यत्र सोऽप्याशु गत्वा शुक्रमुवाच ह

وهكذا تُرِكَ ذلك الخبيثُ—وقد لَحِقَه العارُ باتخاذه هيئةَ الجاموس (مهيشا)—ورحلَ الموني الجليلُ عن ضفّةِ الغانغا إلى موضعٍ آخر. وهو أيضًا أسرعَ فمضى وتكلّم مع شُكرا (Śukra).

Verse 18

अहं दुर्वाससा शप्तः कस्मिंश्चित्कारणांतरे । महिषत्वं समानीतस्तस्मात्त्वं मे गतिर्भव

«لقد لَعَنَني دُرفاساس (Durvāsas) لسببٍ ما، فأُنزِلتُ إلى حالِ الجاموس (مهيشا)؛ فكن أنت ملجئي.»

Verse 19

यथा स्यात्पूर्वजं देहं तिर्यक्त्वं नश्यते यथा । प्रसादात्तव विप्रेंद्र तथा नीतिर्विधीयताम्

«يا خيرَ البراهمة، بفضلِ نعمتك رتِّبِ السبيلَ القويم، لكي أستعيدَ جسدي الأول وتزولَ عني حالةُ البهيمية.»

Verse 20

शुक्र उवाच । तस्य शापोऽन्यथा कर्तुं नैव शक्यः कथंचन । केनापि संपरित्यज्य देवमेकं महेश्वरम्

قال شُكرا: «لا يمكن بحالٍ من الأحوال أن يُجعل ذلك اللعنُ على غير ما هو عليه. فإذًا، دون أن تهجر الإلهَ الواحد—ماهيشڤارا (Maheśvara)—فالجأ إليه وحده.»

Verse 21

तस्मादाराधयाऽशु त्वं गत्वा लिंगमनुत्तमम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वसिद्धिप्रदायके

«فلذلك، امضِ سريعًا واعبدِ اللِّنگا الأسمى في الحرم المقدّس لهاتاكِشڤارا (Hāṭakeśvara)، واهبِ كلِّ السِّدهيّات والإنجازات.»

Verse 22

तत्र सञ्जायते सिद्धिः शीघ्रं दानवसत्तम । अपि पापयुगे प्राप्ते किं पुनः प्रथमे युगे

هناك تتحقق السِّدْهي سريعًا، يا خيرَ الدانَفَة—حتى إذا حلَّ عصرُ الإثم؛ فكيف بعصرِ البدءِ الأطهر، كم يكون أعظم!

Verse 23

एवमुक्तः स शुक्रेण दानवः सत्वरं ययौ । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तपस्तेपे ततः परम्

فلما أُرشد هكذا على يد شُكرا (Śukra)، مضى الدانَفَةُ مسرعًا من فوره إلى الحَرَم المقدّس لهاتاكِشْوَرا (Hāṭakeśvara)، ثم شرع بعد ذلك في التَّبَس (الزهد والنسك).

Verse 25

तस्यैवं वर्तमानस्य तपःस्थस्य महात्मनः । जगाम सुमहान्कालः कृच्छ्रे तपसि वर्ततः

وبينما كان ذلك العظيمُ النفس ماضِيًا على حاله، ثابتًا في التَّبَس، انقضى زمنٌ طويلٌ جدًّا وهو يداوم على نسكٍ شاقّ.

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो गत्वा तद्दृष्टिगोचरम् । प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि वरं वरय दानव

ثم إنَّ المهاديفا (Mahādeva) وقد سُرَّ، أتى حتى صار في مرأى عينه وقال: «لقد رضيتُ تمام الرضا. يا دانَفَة، اختر نعمةً تُمنَح».

Verse 27

महिष उवाच । अहं दुर्वाससा शप्तो महिषत्वे नियोजितः । तिर्यक्त्वं नाशमायातु तस्मान्मे त्वत्प्रसादतः

وقال الكائنُ الجاموسيّ: «لقد لعنني دُرفاسا (Durvāsas) وأُلزِمتُ بحالِ الجاموس. فبفضلِ نعمتك، فليَنْقَضِ عني هذا الطورُ الحيوانيّ».

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । नान्यथा शक्यते कर्तुं तस्य वाक्यं कथंचन । तस्मात्तव करिष्यामि सुखोपायं शृणुष्व तम्

قال الربّ المبارك: «إنّ كلمته لا يمكن تغييرها على أيّ وجه. لذلك سأمنحك وسيلةً يسيرة—فاستمع إليها».

Verse 29

ये केचिन्मानवा भोगा दैविका ये तथाऽसुराः । ते सर्वे तव गात्रेऽत्र सम्प्रयास्यंति संश्रयम्

«كلّ لذّات البشر، ولذّات الآلهة، وكذلك لذّات الأسورا—كلّها ستأتي إلى هنا، وتتلاقى، وتتّخذ ملجأً في جسدك ذاته».

Verse 31

महिष उवाच । यद्येवं देवदेवेश भोगप्राप्तिर्भवेन्मम । तस्मादवध्यमेवास्तु गात्रमेतन्मम प्रभो

قال مهيشا: «إن كان الأمر كذلك، يا ربّ الآلهة، وإن كانت اللذّة ستنالني حقًّا، فلتكن هذه الجسدُ لي، يا مولاي، غير قابلٍ للقتل حقًّا—منيعًا لا يُصرَع».

Verse 32

दशानां देवयोनीनां मनुष्याणां विशेषतः । तिर्यञ्चानां च नागानां पक्षिणां सुरसत्तम

«في أصناف المولد الإلهي العشرة، ولا سيّما بين البشر—وكذلك بين البهائم، وبين الناگا، وبين الطير، يا خيرَ الآلهة—»

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नावध्योऽस्ति धरापृष्ठे कश्चिद्देही च दानव । तस्मादेकं परित्यक्त्वा शेषान्प्रार्थय दैत्यप

قال الربّ المبارك: «على ظهر الأرض لا يوجد كائنٌ متجسّدٌ لا يُقتل حقًّا، يا دانَفا. فدعْ تلك المطالبة الواحدة، واطلب سائر العطايا، يا سيّدَ الدايتيَة».

Verse 34

ततः स सुचिरं ध्यात्वा प्रोवाच वृषभध्वजम् । स्त्रियमेकां परित्यक्त्वा नान्येभ्यस्तु वधो मम

ثم بعد أن طال تفكّره، خاطب فِرْشَبَهَدْوَجَ (شِيفا) قائلاً: «إلا امرأةً واحدة، فلا يكن موتي على يدِ غيرها.»

Verse 35

तथात्र मामके तीर्थे यः कश्चिच्छ्रद्धया नरः । करोति स्नानमव्यग्रस्त्वां पश्यति ततः परम्

«وكذلك هنا، في تيرثتي المقدّسة، أيُّ رجلٍ يغتسل بإيمانٍ ومن غير شرودٍ، فإنه بعد ذلك يُبصرُك (أيها الربّ).»

Verse 36

तस्य स्यात्त्वत्प्रसादेन संसिद्धिः सार्वकामिकी । सर्वोपद्रवनाशश्च तेजोवृद्धिश्च शंकर

«وبفضل نعمتك، يا شانكَرا، ينال كمالَ التحقّق بكلّ المرادات؛ وتُمحى جميعُ النوازل، ويزداد نورُه الروحي.»

Verse 37

भोगार्थमिष्यते कायं यतो मर्त्यं सुरासुरैः । समवाप्स्यसि तान्सर्वांस्तस्मात्तव कलेवरम्

«لأن الآلهةَ والآسورا أنفسَهم يشتهون جسدًا بشريًّا فانياً لأجل التمتّع، فستنال أنت أيضًا تلك المتع كلَّها؛ لذلك، وأما جسدُك—»

Verse 38

भूतप्रेतपिशाचादि संभवास्तस्य तत्क्षणात् । दोषा नाशं प्रयास्यंति तथा रोगा ज्वरादयः

«ومن تلك اللحظة بعينها تزول الآفاتُ الناشئة عن البهوتا والبريتا والبيشاتشا وأمثالهم؛ وكذلك الأسقامُ—كالحمّى وسائر الأمراض—تمضي إلى الفناء.»

Verse 39

एवमुक्त्वाऽथ देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । महिषोऽपि निजं स्थानं प्रजगाम ततः परम्

فلما قال ربُّ الآلهة ذلك، غاب عن الأنظار. ثم إنَّ مهيṣa عاد بعد ذلك إلى مقامه الخاص.

Verse 40

स गत्वा दानवान्सर्वान्समाहूय ततः परम् । प्रोवाचामर्षसंयुक्तः सभामध्ये व्यवस्थितः

فمضى فجمع جميع الدانَفَة واستدعاهم، ثم وقف في وسط المجلس وتكلّم وهو ممتلئ بالحنق والغضب.

Verse 41

पिता मम पितृव्यश्च ये चान्ये मम पूर्वजाः । दानवा निहता देवैर्वासुदेवपुरोगमैः

«أبي وعمّي وسائر أسلافي—أولئك الدانَفَة قد قُتلوا على يد الدِّيفات، يتقدّمهم فاسوديفا.»

Verse 42

तस्मात्तान्नाशयिष्यामि देवानपि महाहवे । अहं त्रैलोक्यराज्यं हि ग्रहीष्यामि ततः परम्

«لذلك سأُهلك أولئك الدِّيفات في المعركة العظمى، ثم بعد ذلك سأستولي على مُلك العوالم الثلاثة.»

Verse 43

अथ ते दानवाः प्रोचुर्युक्तमेतदनुत्तमम् । अस्मदीयमिदं राज्यं यच्छक्रः कुरुते दिवि

فقال أولئك الدانَفَة: «هذا صوابٌ، بل لا نظير له. فإن السيادة التي يتمتّع بها شَكْرَة في السماء هي حقًّا لنا.»

Verse 44

तस्मादद्यैव गत्वाऽशु हत्वेन्द्रं रणमूर्धनि । दिव्यान्भोगान्प्रभुञ्जानाः स्थास्यामः सुखिनो दिवि

لذلك، فلنذهب اليوم مسرعين ونقتل إندرا في ذروة المعركة، ثم نتمتع بالملذات السماوية ونعيش سعداء في الجنة.

Verse 45

एवं ते दानवाः सर्वे कृत्वा मंत्रविनिश्चयम् । मेरुशृंगं ततो जग्मुः सभृत्यबलवाहनः

وهكذا، فإن كل هؤلاء الدانافا، بعد أن اتخذوا قرارًا حازمًا في مجلسهم، انطلقوا نحو قمة ميرو، مع أتباعهم وجيوشهم ومراكبهم.

Verse 46

अथ शक्रादयो देवा दृष्ट्वा तद्दानवोद्भवम् । अकस्मादेव संप्राप्तं बलं शस्त्रास्त्रसंयुतम् । युद्धार्थं स्वपुरद्वारि निर्ययुस्तदनंतरम्

حينئذ، رأى شقرا (إندرا) والآلهة الآخرون جيش الدانافا الذي وصل فجأة - مجهزًا بالأسلحة والقذائف - فخرجوا فورًا إلى بوابة مدينتهم عازمين على القتال.

Verse 47

आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यौ च भिषग्वरौ । विश्वेदेवास्तथा साध्याः सिद्धा विद्याधराश्च ये

الآديتيا، والفاسوس، والرودرا، والناساتيا (الأشفين) - أبرز الأطباء - والفيشفيديفا، والساديا، والسيدها، وجميع الفيديادارا أيضًا (تجمعوا للصراع).

Verse 48

ततः समभवद्युद्धं देवानां सह दानवैः । मिथः प्रभर्त्स्यमानानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ثم نشبت الحرب بين الديفا والدانافا؛ وبينما كانوا يهاجمون بعضهم البعض، لم يكن هناك 'انسحاب' إلا بجعل الموت نهايتهم.

Verse 49

एवं समभवद्युद्धं यावद्वर्षत्रयं दिवि । रक्तनद्योतिविपुलास्तत्रातीव प्रसुस्रुवुः

وهكذا استمرّت الحرب في السماء ثلاث سنين؛ وهناك اندفعت سيولٌ عظيمة غزيرة كأنها أنهارٌ من دم.

Verse 50

अन्यस्मिन्दिवसे शक्रं दृष्टैवारावणसंस्थितम् । तं शुक्लेनातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । देवैः परिवृतं दिव्यशस्त्रपाणिभिरेव च

وفي يومٍ آخر رأوا شَكْرَة (إندرا) جالسًا على إيرافَتَه، وقد ظُلِّل رأسه بمظلّةٍ ملكيّةٍ بيضاء، وأحاطت به الآلهةُ حاملين أسلحةً سماويّة.

Verse 51

ततः कोपपरीतात्मा महिषो दानवाधिपः । महावेगं समासाद्य तस्यैवाभिमुखो ययौ

ثم إنّ مهيشا، سيد الدانافا، وقد غمر الغضبُ قلبه، جمع اندفاعًا عظيمًا واندفع مباشرةً نحوه.

Verse 52

शृंगाभ्यां च सुतीक्ष्णाभ्यां ततश्चैरावणं गजम् । विव्याध हृदये सोऽथ चक्रे रावं सुदारुणम्

ثم بطرفي قرنيه الحادّين جدًّا طعن الفيل إيرافَتَه في قلبه؛ فأطلق إيرافَتَه صرخةً مروّعةً شديدة.

Verse 53

ततः पराङ्मुखो भूत्वा पलायनपरायणः । अभिदुद्राव वेगेन पुरी यत्रामरावती

ثم ولّى وجهه، لا همَّ له إلا الفرار، فأسرع يعدو نحو المدينة التي فيها أمارافَتي.

Verse 54

अंकुशोत्थप्रहारैश्च क्षतकुंभोऽपि भूरिशः । महामात्रनिरुद्धोऽपि न स तस्थौ कथंचन

مع أنّ صدغيه قد جُرحا جراحًا بالغة من ضربات متتابعة بمِهْمَاز الفيل، ومع أنّ الحاشية العظام كانوا يكبحونه، لم يمكن حمله على الوقوف ساكنًا بأي وجه.

Verse 55

अथाब्रवीत्सहस्राक्षो महिषं वीक्ष्य गर्वितम् । गर्जमानांस्तथा दैत्यान्क्ष्वेडनास्फोटनादिभिः

حينئذٍ تكلّم سَهَسْرَاكْشَ (إندرا)، إذ رأى مَهِيشَةَ منتفخًا بالكبر، ورأى الدَّيْتْيَةَ يزأرون بالسخرية والتصفيق وسائر الصيحات.

Verse 56

मा दैत्य प्रविजानीहि यन्नष्टस्त्रिदशाधिपः । एष नागो रणं हित्वा विवशो याति मे बलात्

«يا دَيْتْيَا، لا تظنّ أنّ سيّد الآلهة قد هلك. إنّ هذا الفيل، وقد ترك ساحة القتال، يُساق مُكرهًا عاجزًا بقوّتي.»

Verse 57

तस्मात्तिष्ठ मुहूर्तं त्वं यावदास्थाय सद्रथम् । नाशयामि च ते दर्पं निहत्य निशितैः शरैः

«فلذلك قِفْ هنيهةً حتى أعتلي مركبتي الكريمة. سأحطّم كبرياءك، وأصرعك بسهامٍ ماضيةٍ حادّة.»

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो मातलिः शक्रसारथिः । सहस्रैदर्शभिर्युक्तं वाजिनां वातरंहसाम्

وفي تلك الأثناء قدم مَاتَلِي، سائق مركبة شَكْرَا، حاملاً عربةً مشدودةً بألف حصانٍ سريعةٍ كالرّيح.

Verse 59

ते ऽथ मातलिना अश्वाः प्रतोदेन समाहताः । उत्पतंत इवाकाशे सत्वं संप्रदुद्रुवुः

ثم إن تلك الخيول، وقد ضربها ماتَلي بالسوط، اندفعت إلى الأمام بقوة، كأنها توشك أن تثب إلى السماء.

Verse 60

अथ चापं समारोप्य सत्वरं पाकशासनः । शरैराशीविषाकारैश्छादयामास दानवम्

ثم إن باكاشاسانا (إندرا) أسرع فركّب قوسه، وأغشى الدانافا بسهام كالأفاعي السامة.

Verse 61

ततः स वेगमास्थाय भूयोऽपि क्रोधमूर्छितः । अभिदुद्राव वेगेन स यत्र त्रिदशाधिपः

ثم إنه استجمع سرعته من جديد، وقد غشيه إغماء الغضب، فانقضّ بعنف شديد نحو الموضع الذي كان يقف فيه سيد الآلهة الثلاثين (إندرا).

Verse 62

ततस्तान्सुहयांस्तस्य शृंगाभ्यां वेगमाश्रितः । दारयामास संक्रुद्ध आविध्याविध्य चासकृत्

ثم، معتمداً على اندفاعه ومشتعلاً بالغضب، مزّق تلك الخيول النجيبة بقرنيه، يطعنها ويقذفها مراراً وتكراراً.

Verse 63

ततस्ते वाजिनस्त्रस्ताः संजग्मुः क्षतवक्षसः । रक्तप्लावितसर्वांगा मार्गमैरावणस्य च

عندئذٍ فزعت تلك الخيول، وقد جُرحت صدورها، فهربت—وأجسادها كلها مغمورة بالدم—سائرةً كذلك على طريق إيرافاتا.

Verse 64

ततः शक्ररथं दृष्ट्वा विमुखं सुरसत्तमाः । सर्वे प्रदुद्रुवुर्भीतास्तस्य मार्गमुपाश्रिताः

ثمّ لما رأوا مركبة شَكْرَةَ (إندرا) قد انصرفت، ارتعب خِيارُ الآلهة جميعًا، فاندفعوا هاربين، سالكين ذلك الطريق بعينه.

Verse 65

ततस्तु दानवाः सर्वे भग्नान्दृष्ट्वा रणे सुरान् । शस्त्रवृष्टिं प्रमुंचंतो गर्जमाना यथा घनाः

ولكنّ الدانَفَةَ جميعًا، إذ رأوا الآلهة منكسرين في ساحة القتال، أطلقوا وابلًا من السلاح، وهم يزأرون كالسحب الرعديّة.

Verse 66

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रजनी तमसावृता । न किंचित्तत्र संयाति कस्यचिद्दृष्टिगोचरे

وفي تلك الأثناء أقبل الليلُ مُكتسيًا بالظلمة؛ فلم يعد هناك شيءٌ يقع ضمن مدى بصرِ أحدٍ كائنًا من كان.

Verse 67

ततस्तु दानवाः सर्वे युद्धान्निर्वृत्य सर्वतः । मेरुशृंगं समाश्रित्य रम्यं वासं प्रचक्रमुः

ثم إنّ الدانَفَةَ جميعًا كفّوا القتال من كلّ جانب، ولاذوا بقِمّةٍ من قمم ميرو، وشرعوا يُقيمون مُعسكرًا بهيجًا.

Verse 68

विजयेन समायुक्तास्तुष्टिं च परमां गताः । कथाश्चक्रुश्च युद्धोत्था युद्धं तस्य यथा भवत्

وقد امتلأوا بالنصر وبلغوا غاية الرضا، فتذاكروا فيما بينهم أخبار المعركة—وكيف جرت تلك الوقعة.

Verse 69

देवाश्चापि हतोत्साहाः प्रहारैः क्षतविक्षताः । मंत्रं चक्रुर्मिथो भूत्वा बृहस्पतिपुरःसराः

وكذلك الآلهة، وقد انكسر حماسهم وجُرحوا بضرباتٍ مُبرِّحة، اجتمعوا وتشاوروا فيما بينهم، وبِرِهَسْبَتِي في مقدّمتهم.

Verse 70

सांप्रतं दानवैः सैन्यमस्माकं विमुखं कृतम् । विध्वस्तं सुनिरुत्साहमक्षमं युद्धकर्मणि

في الوقت الحاضر، قد جعل الدانافا جيشنا ينكفئ؛ فهو محطَّم، منطفئ الهمة تمامًا، عاجز عن أداء عمل الحرب.

Verse 72

एवं ते निश्चयं कृत्वा ब्रह्मलोकं ततो गताः । शून्यां शक्रपुरीं कृत्वा सर्वे देवाः सवासवाः

فلما عقدوا عزمهم على ذلك، مضى جميع الآلهة—ومعهم إندرا—إلى عالم براهما، وتركوا مدينة شَكْرَا (أمارافَتِي) خاليةً.

Verse 73

ततः प्रातः समुत्थाय दानवास्ते प्रहर्षिताः । शून्यां शक्रपुरीं दृष्ट्वा विविशुस्तदनंतरम्

ثم عند الفجر نهض أولئك الدانافا فرحين؛ فلما رأوا مدينة شَكْرَا خاليةً دخلوها من فورهم.

Verse 74

अथ शाक्रे पदे दैत्यं महिषं संनिधाय च । प्रणेमुस्तुष्टिसंयुक्ताश्चक्रुश्चैव महोत्सवम्

ثم أقاموا الدَّيْتْيَا «مَهِيصَ» على عرش شَكْرَا؛ فانحنوا ساجدين في رضا، وأقاموا احتفالًا عظيمًا.

Verse 76

जगृहुर्यज्ञभागांश्च सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । देवस्थानेषु सर्वेषु देवताऽभिमताश्च ये

استولَوا على أنصبة القربان التي تخصّ جميع سكان السماوات الثلاث، وفي كل معبدٍ إلهيّ اغتصبوا ما كان محبوبًا ومحقًّا للآلهة.

Verse 94

स्थापयित्वा महल्लिगं भक्त्या देवस्य शूलिनः । प्रासादं च ततश्चक्रे कैलासशिखरोपमम्

وبعد أن أقام لِـسيدِ الرمحِ الثلاثيّ (شيفا) لِنْغًا عظيمًا بعبادةٍ وخشوع، شيّد من بعدُ قصرًا-معبدًا يشبه ذروة كايلاسا.