सविस्मयोऽभूदथ तद्विदित्वा उद्दालको ज्ञानवतां वरिष्ठः । शिवप्रभावं मनसा विचिंत्य ज्ञानात्परं बोधमवाप शांतः
savismayo'bhūdatha tadviditvā uddālako jñānavatāṃ variṣṭhaḥ | śivaprabhāvaṃ manasā viciṃtya jñānātparaṃ bodhamavāpa śāṃtaḥ
فلما أدرك ذلك، امتلأ أُدّالَكا—وهو أرفع الحكماء—دهشةً. وتأمّل في قلبه جلال شيفا، فبلغ إدراكًا يتجاوز مجرد العلم، وصار ساكن النفس.
Narrator (within Māheśvarakhaṇḍa Kedārakhaṇḍa)
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha)
Type: kshetra
Scene: Uddālaka, radiant with insight, sits in meditation; the earlier amazement softens into a tranquil face, as if Śiva’s majesty fills the mind like a steady light.
Contemplation of Śiva’s greatness can mature learning into direct realization (bodha), culminating in inner peace.
The verse belongs to Kedārakhaṇḍa, reinforcing Kedāra-kṣetra as a place where Śiva’s power transforms seekers.
A mental discipline is highlighted—viciṃtya (contemplation) of Śiva’s prabhāva—rather than an external rite.