निषंगे जलमादाय क्षुत्पिपासार्द्दितो भृशम् । एकदा निशि पापीयाच्छ्रीवृक्षोपरि संस्थितः । कोलं हंतुं धनुष्पाणिर्जाग्रच्चानिमिषेण हि
niṣaṃge jalamādāya kṣutpipāsārddito bhṛśam | ekadā niśi pāpīyācchrīvṛkṣopari saṃsthitaḥ | kolaṃ haṃtuṃ dhanuṣpāṇirjāgraccānimiṣeṇa hi
حمل ماءً في كِنَانته، وقد أضناه الجوع والعطش أشدَّ الإضناء؛ فجلس ذلك الرجل الآثم ليلةً على شجرة شريفريكشا. وبالقوس في يده ظلَّ ساهرًا لا يطرف، عازمًا على قتل خنزير بريّ.
Lomaśa (continuing narration)
Tirtha: Śrīvṛkṣa (within Kedāra narrative)
Type: kund
Scene: Night scene: the hunter perched on a sacred tree (Śrīvṛkṣa), bow drawn, eyes wide and unblinking; moonlight filters through leaves; below, a boar’s trail is suggested; the mood is tense yet charged with impending spiritual reversal.
Even a vigil undertaken for sin can, in a sacred Śaiva setting, become the doorway to unintended merit.
The Śrīvṛkṣa locale in Kedārakhaṇḍa, connected with a Śiva-liṅga and worship that arises from circumstance.
Implied jāgaraṇa (night-long wakefulness), later reinterpreted as part of Śiva devotion in the narrative.