योऽयं रुद्रो महातेजा यज्ञरूपः सदाशिवः । यज्ञबाह्यः कृतो मूढ तच्च दुर्म्मत्रितं तव
yo'yaṃ rudro mahātejā yajñarūpaḥ sadāśivaḥ | yajñabāhyaḥ kṛto mūḍha tacca durmmatritaṃ tava
إنّ هذا الرُّودْرَا ذا البهاء العظيم هو سَدَاشِيفَا نفسُه، الذي صورتُه هي اليَجْنَا. ولكنّك، أيها المغرورُ الضالّ، جعلتَه «خارج» اليَجْنَا—وذلك مشورتُك الخبيثة وخطّتُك المضلّة.
Madhusūdana (Viṣṇu)
Tirtha: Kedāra (contextual frame)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: Madhusūdana delivers a forceful rebuke: a radiant, awe-inspiring Rudra is envisioned superimposed upon the yajña-fire itself—Rudra as the living sacrifice—while Dakṣa is shown turning him away, symbolically placing a barrier at the altar’s edge.
Śiva (Rudra/Sadāśiva) is integral to sacred rite; excluding him from worship corrupts the ritual’s dharmic foundation.
No single tīrtha is named in this verse; it teaches a principle within the Kedārakhaṇḍa setting.
A prohibition by implication: do not exclude Rudra/Sadāśiva from yajña; recognize him as yajñarūpa.