यदुक्तं भवता शंभो परं श्रेयस्करं हि नः । किं तु वक्ष्याम देवेश श्रूयतां चावधार्यताम्
yaduktaṃ bhavatā śaṃbho paraṃ śreyaskaraṃ hi naḥ | kiṃ tu vakṣyāma deveśa śrūyatāṃ cāvadhāryatām
إن ما قلته، يا شَمْبُو، هو لنا حقًّا أعظمُ ما فيه الخير. غير أنّه، يا ربَّ الآلهة، لا بدّ من قولِ أمرٍ—فاصغِ إليه وتدبّره بتأنٍّ.
Maharṣis (the assembled sages) (explicit from previous verse)
Tirtha: Kedāra
Type: kshetra
Scene: A reverent interlocutor addresses Śambhu/Maheśvara, hands folded, requesting attentive hearing; the Himalayan Kedāra ambience frames the counsel.
Even when divine teaching is accepted as beneficial, dharmic inquiry allows clarification and deeper understanding.
Kedārakhaṇḍa provides the pilgrimage backdrop, though this verse is part of a doctrinal dialogue.
None; it is a request for attentive listening and discernment.