स्वेदजाश्चोद्भिजाश्चेति तत जीवाः प्रकीर्तिताः । भावार्थः कथितश्चायं तत्त्वार्थं श्रृणु सांप्रतम्
svedajāścodbhijāśceti tata jīvāḥ prakīrtitāḥ | bhāvārthaḥ kathitaścāyaṃ tattvārthaṃ śrṛṇu sāṃpratam
وكذلك المولودون من العَرَق، والنامون من الأرض—هكذا تُعلَنُ الكائنات الحيّة. هذا هو المعنى الظاهر الذي قيل؛ والآن فاسمع المعنى الأعمق، معنى الحقيقة (تَتْفَة).
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages
Scene: A teacher enumerates svedaja and udbhijja beings, then gestures toward a hidden inner light labeled ‘tattva’, indicating a shift from visible creation to invisible truth.
Scripture often gives layered teaching: first the descriptive meaning, then the essential truth, inviting deeper inquiry (tattva-vicāra).
No holy place is praised here; it is a transition from explanation to philosophical essence.
No ritual instruction is given in this verse.