त्वं सावित्रीमयो देव सर्वत्रैवापराजितः । मंत्र शर्वात्मको देवः षडक्षरवतां वरः
tvaṃ sāvitrīmayo deva sarvatraivāparājitaḥ | maṃtra śarvātmako devaḥ ṣaḍakṣaravatāṃ varaḥ
أيها الإله، أنت مُتَشَكِّلٌ من قوةِ ساڤيتري (غاياتري) وأنت في كلِّ مكانٍ غيرُ مغلوب. أيها الإله، أنت المانترا وأنت الذاتُ عينُها لشارفا (شيفا)، وأنت الأسمى بين الموهوبين بالمانترا ذاتِ المقاطع الستة.
Viśvāmitra
Listener: Phālguna (Arjuna)
Scene: Skanda as a radiant youth with a subtle Gāyatrī aura—threefold light (triadic radiance) behind him; a Śiva-linga or Śiva’s presence implied to show ‘śarvātmakatā’; mantra syllables (six-syllable motif) appear as six luminous petals around the deity, signifying ṣaḍakṣara excellence.
Divine victory is rooted in mantra-power and alignment with Śiva-tattva; Skanda is praised as that invincible spiritual force.
No site is named; the verse is mantra-theological within the Skanda nāmāvalī.
Allusion to ṣaḍakṣara-mantra practice; the verse elevates Skanda as supreme among six-syllable mantra traditions.