अवष्टब्धावथ क्षिप्त्वा पादौ शंकरपाणिना । विपर्यस्तालका वेगाद्गन्तुमैच्छत शैलजा
avaṣṭabdhāvatha kṣiptvā pādau śaṃkarapāṇinā | viparyastālakā vegādgantumaicchata śailajā
ثم تشدَّدتْ وأزاحتْ يدَ شانكرا عن قدميها؛ وقد تفرّقت خُصلاتُها من شدة العَجَلة، فأرادتْ ابنةُ الجبل أن تمضي في الحال.
Narrator (within Māheśvarakhaṇḍa frame; likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Scene: Satī forcefully casts away Śaṅkara’s hand from her feet and turns to leave; her hair is tossed and disordered by haste, conveying a storm of emotion.
Uncontrolled emotion drives impulsive action; steadiness (dhairya) is implied as the corrective to anger-led separation.
No tīrtha is mentioned; the verse is a narrative moment.
None.