निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं भवः । उवाचाथ च संभ्रांतो दुर्ज्ञेयचरितो हरः
niśamya tasyā vacanaṃ kopatīkṣṇākṣaraṃ bhavaḥ | uvācātha ca saṃbhrāṃto durjñeyacarito haraḥ
عند سماع كلماتها - الحادة من الغضب - تحدث بهافا (شيفا) حينها، مضطربًا؛ لأن طرق هارا يصعب فهمها.
Narrator (contextual Purāṇic narrator)
Scene: Śiva’s face shifts from calm to a contained agitation; the air thickens as if time pauses—listeners sense that Hara’s next words will redirect the narrative.
Divine līlā can appear paradoxical; dharma encourages humility, patience, and faith when meanings are not immediately clear.
No tīrtha is mentioned in this verse.
None.