इति गणेशोत्पत्तिः । ततः कदाचिद्भगवानुमया सह मंदरे । मंदिरे हर्षजनने कलधौतमये शुभे
iti gaṇeśotpattiḥ | tataḥ kadācidbhagavānumayā saha maṃdare | maṃdire harṣajanane kaladhautamaye śubhe
وهكذا تنتهي روايةُ تجلّي غانيشا. ثم في وقتٍ ما كان الربُّ المباركُ مع أُوما على جبلِ ماندارا، في قصرٍ مُفرِحٍ، ميمونٍ، مصنوعٍ من ذهبٍ مُصفّى رقيق.
Narrator (Purāṇic narrator within Māheśvarakhaṇḍa)
Tirtha: Mandara
Type: peak
Listener: Frame-audience (sages)
Scene: Śiva and Umā seated together in an auspicious, joy-giving mansion on Mandara; the palace gleams like refined gold, with serene intimacy and cosmic grandeur.
It marks a narrative transition: from doctrine and merit to a divine setting where further events unfold around Śiva and Umā.
Mount Mandara is mentioned as the divine locale (a sacred mountain setting in purāṇic geography).
None in this verse; it is a colophon-like transition and scene-setting.