शक्रो दीनत्वमापन्नः श्रांतवाहनवाहनः । कर्तव्यतां नाध्यगच्छत्प्रोवाचेदं जनार्दनम्
śakro dīnatvamāpannaḥ śrāṃtavāhanavāhanaḥ | kartavyatāṃ nādhyagacchatprovācedaṃ janārdanam
وقع شَكْرَةُ (إندرا) في الكآبة، وقد أُنهكت دابّته؛ ولمّا لم يدرِ ما الواجب فعله، قال هذه الكلمات لجناردانا (فيشنو).
Lomaharṣaṇa (Sūta) narrating to the sages (contextual attribution within Māheśvarakhaṇḍa)
Scene: Indra, weary and downcast, sits upon or beside his exhausted Airāvata; he turns toward Janārdana with folded hands, seeking guidance amid a dim battlefield sky.
In dharma’s crisis, humility and seeking higher guidance is itself a virtue; leadership includes turning to wisdom beyond oneself.
None; the verse highlights a theological moment of seeking refuge in Viṣṇu’s counsel.
None.