अर्जुन उवाच । यदि नारद देवर्षे प्रविष्टोऽसि हुताशनम् । जीवितस्तत्कथं भूय आश्चर्यमिति मे वद
arjuna uvāca | yadi nārada devarṣe praviṣṭo'si hutāśanam | jīvitastatkathaṃ bhūya āścaryamiti me vada
قال أرجونا: «يا نارادا، أيها الرِّشي الإلهي، إن كنتَ قد دخلتَ النارَ المتأجِّجة، فكيف أنت حيّ؟ حدِّثني مرةً أخرى عن هذه الأعجوبة».
Arjuna
Listener: Nārada
Scene: Arjuna, alert and astonished, questions Nārada about entering a blazing fire and surviving; Nārada stands serene, veena in hand, with flames stylized behind or beside him.
True tapas and divine grace can transcend ordinary fear of elements; inquiry (praśna) is honored in dharma narratives.
No site is mentioned in this verse; it is an inquiry within a broader tīrtha-oriented discourse.
None; the verse is a question about the yogic/divine possibility of surviving fire.