महामहोभूर्मणिकर्णिकास्थली तमस्ततिर्यत्र समेति संक्षयम् । परः शतैर्जन्मभिरेधितापि या दिवाकराग्नींदुकरैरनिग्रहा
mahāmahobhūrmaṇikarṇikāsthalī tamastatiryatra sameti saṃkṣayam | paraḥ śatairjanmabhiredhitāpi yā divākarāgnīṃdukarairanigrahā
مانيكارنيكا، العظيمة البهاء المتلألئة، هي الأرض التي تنتهي فيها كتلةُ الظلام نفسها. ولو اشتدّ ذلك الظلام عبر مئات الولادات، لما احتمل كبحَ الضياء السائد هناك، ضياءً كالشمس والنار والقمر.
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narration, typically Skanda to Agastya)
Kāśī’s Maṇikarṇikā is portrayed as a place where deep karmic darkness accumulated over many births is dispelled by divine spiritual brilliance.
Maṇikarṇikā-sthalī (Maṇikarṇikā in Kāśī/Vārāṇasī), celebrated as supremely radiant and liberating.
No explicit ritual is prescribed in this verse; it focuses on the intrinsic purifying power (māhātmya) of the place.