निवसञ्जगदीश्वरो हरः कृशरजनीश कलामनोहरः । लभते स्म न शर्म शंकरः प्रसरत्काशिवियोगज ज्वरः
nivasañjagadīśvaro haraḥ kṛśarajanīśa kalāmanoharaḥ | labhate sma na śarma śaṃkaraḥ prasaratkāśiviyogaja jvaraḥ
ومع أنّ هَرَا—ربّ الكون، المتزيّن بهلالٍ باهتٍ من سيّد الليل (القمر)—كان مقيمًا هناك، فإنّ شَنْكَرَا لم يجد سكينة؛ إذ كانت حمّى الفراق عن كاشي تتفشّى في داخله وتزداد.
Skanda
Tirtha: Kāśī (Avimukta-kṣetra)
Type: kshetra
Scene: Śiva (Hara/Śaṅkara) in a radiant palace, crescent moon on his matted locks, yet his face shows restlessness; a subtle aura of ‘fever’ or heat waves rises, while a distant vision of Kāśī’s ghāṭas/temples appears like a longing mirage.
Kāśī’s sanctity is so supreme that even Śiva’s heart longs for it, teaching the unmatched spiritual magnetism of the holy city.
Kāśī (Vārāṇasī) itself is glorified as the beloved, incomparable sacred abode.
None; the verse is theological-poetic praise of Kāśī through Śiva’s longing.