अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कंचिद्वरं वृणे
aviyogo'stu me deva tvadaṃghriyugalena vai | eṣa eva varaḥ śaṃbho nānyaṃ kaṃcidvaraṃ vṛṇe
يا إلهي، ليكن لي ألا فراقَ عن زوجِ قدميك المقدّستين. هذا وحده هو منّي الطلب، يا شَمبهو؛ لا أختار عطيةً أخرى قط.
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Avimukta-Kāśī (contextual)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and other ṛṣis (contextual)
Scene: A devotee with folded hands prays before Śiva, focusing on the Lord’s lotus-feet; Kāśī’s ghāṭs and a liṅga-shrine glow in the background, suggesting Avimukta’s ever-present grace.
The supreme boon is not worldly gain but unwavering devotion—never being separated from Śiva’s feet.
Within Kāśī-khaṇḍa, Kāśī is the implied sacred arena where such bhakti and boons are emphasized.
None; it is a prayer/vara-vṛṇī (choosing a boon) centered on bhakti.