श्रुतिस्मृती तु नेत्रे द्वे पुराणं हृदयं स्मृतम् । श्रुतिस्मृतिभ्यां हीनोंधः काणः स्यादेकया विना । पुराणहीनाद्धृच्छून्यात्काणांधावपि तौ वरौ । श्रुतिस्मृत्युदितोधर्मः पुराणे परिगीयते
śrutismṛtī tu netre dve purāṇaṃ hṛdayaṃ smṛtam | śrutismṛtibhyāṃ hīnoṃdhaḥ kāṇaḥ syādekayā vinā | purāṇahīnāddhṛcchūnyātkāṇāṃdhāvapi tau varau | śrutismṛtyuditodharmaḥ purāṇe parigīyate
الشروتي والسمريتي تُقال إنهما العينان، والپورانا تُذكَر بوصفها القلب. من خلا من الشروتي والسمريتي كان أعمى؛ ومن فقد إحداهما كان أعور. أمّا من خلا من الپورانا فقلبه خواء؛ بل إن الأعور والأعمى خير منه. والدَّرما التي نطقت بها الشروتي والسمريتي تُنشَد وتُبيَّن في الپورانات.
Skanda (deduced for Kāśīkhaṇḍa dialogue context)
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (pravacana audience)
Scene: Allegorical tableau: a human figure representing the seeker; two radiant eyes labeled Śruti and Smṛti, and a glowing heart labeled Purāṇa; sages in Kāśī recite, with Gaṅgā flowing behind; dharma appears as a luminous path.
Purāṇas are presented as the living heart that makes scriptural Dharma meaningful and accessible.
The teaching appears in the Kāśīkhaṇḍa as part of Kāśī’s wider dharma-māhātmya, without naming a particular tīrtha in this verse.
It implicitly recommends Purāṇa engagement (study/hearing) as essential for understanding Dharma.