सृगालवानरौ पूर्वमास्तां जातिस्मरावुभौ । पुरापि मानुषे भावे सखायौ तौ बभूवतुः
sṛgālavānarau pūrvamāstāṃ jātismarāvubhau | purāpi mānuṣe bhāve sakhāyau tau babhūvatuḥ
فيما مضى كان ابنُ آوى وقردٌ يعيشان، وكلاهما ذاكرٌ لولاداته السابقة. بل من قبلُ، حين كانا في حالٍ إنساني، كانا صديقين.
Sūta (continuing narration)
Tirtha: Dhanuskoṭi/Setu region (contextual)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis / brāhmaṇas in assembly
Scene: A jackal and a monkey sit facing each other near a coastal grove, their eyes conveying recognition beyond animal life; a faint overlay shows their former human friendship as a translucent vignette.
The continuity of karma and relationships across births is highlighted, preparing the listener for moral instruction through narrative.
The verse sets the story’s characters; the adhyāya’s stated focus remains Dhanuskoṭi.
None; it establishes the itihāsa background (jātismara and prior friendship).