दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश । शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम्
damaḥ prasādo mādhuryaṃ mṛduteti yamā daśa | śaucaṃ snānaṃ tapo dānaṃ maunejyādhyayanaṃ vratam
ضبطُ النفس، وسكينةُ القلب، وعذوبةُ القول، ولينُ الخُلُق—هذه تُعَدّ من اليَمات العشر. والطهارةُ، والاغتسالُ، والتقشّفُ، والصدقةُ، والصمتُ، والعبادةُ، وتلاوةُ العلم المقدّس، والوفاءُ بالنذور—هذه هي الرياضات التي تُقيم الدَّهَرما.
Unspecified (Dharmāraṇyakhaṇḍa narrative voice; traditionally framed within Sūta’s discourse in Purāṇic setting)
Scene: A calm forest hermitage where a teacher enumerates dharmic disciplines; a riverbank nearby suggests snāna; students hold palm-leaf manuscripts; a small altar indicates worship and vows.
Dharma is stabilized through inner restraints (yama) and daily disciplines (niyama-like practices) such as purity, study, worship, charity, and vows.
No single tīrtha is named in this verse; it presents universal dharma-principles suitable for any sacred place and pilgrimage.
Snāna (ritual bathing), ijyā (worship), adhyayana (scriptural study), dāna (charity), and vrata (vowed observance) are explicitly mentioned.