सक्रोधनाः सदाचाराः श्रौतस्मार्तक्रियापराः । पंचयज्ञरता नित्यं संबंधसंमाश्रिताः । क्षतज्ञाः क्रतुजाश्चैव ते सर्वे नृपसत्तमाः
sakrodhanāḥ sadācārāḥ śrautasmārtakriyāparāḥ | paṃcayajñaratā nityaṃ saṃbaṃdhasaṃmāśritāḥ | kṣatajñāḥ kratujāścaiva te sarve nṛpasattamāḥ
هم سريعو الاشتعال بالغضب العادل، ذوو سيرة حسنة، مواظبون على أعمال الشراوتا والسمارتا؛ ملازمون دائمًا للـ«يَجْنَات» الخمس اليومية، راسخون في الروابط والواجبات الاجتماعية القويمة؛ عارفون بما يجب في شأن الأذى والتعويض، ومولودون من شعائر القربان—وهم جميعًا صفوةُ الملوك.
Narrator (contextual praise of a lineage/community; exact speaker not explicit in snippet)
Scene: A courtly tableau: dhārmic kings with sacrificial fires and priests; the king’s stern yet controlled expression symbolizes ‘righteous anger’; daily yajña implements arranged in order.
True nobility is defined by dharma: disciplined conduct, ritual responsibility, and protection of social order.
No specific tirtha is named; the verse praises dharmic culture within the Dharmāraṇya setting.
The five daily sacrifices (pañca-yajña) and adherence to Śrauta–Smārta rites are explicitly highlighted.