नरपतिरिति लोकैः स्मर्यते वैष्णवांशः स्वयमसि रमणीयैस्त्वं गुणैर्विष्णुरेव । किमपि भुवनकार्यं यद्विचिंत्यावतीर्य तदिह घटयतस्ते वत्स निर्विघ्नमस्तु
narapatiriti lokaiḥ smaryate vaiṣṇavāṃśaḥ svayamasi ramaṇīyaistvaṃ guṇairviṣṇureva | kimapi bhuvanakāryaṃ yadviciṃtyāvatīrya tadiha ghaṭayataste vatsa nirvighnamastu
يذكرك الناس ملكًا هو جزءٌ من فيشنو؛ بل إنك بفضائلك البهيّة فيشنو نفسه. وأيّ عملٍ لخير العوالم قد تأمّلته ونزلت لتنجزه، فليتمّ هنا بلا عائق، يا ولدي الحبيب.
Dharmāraṇya-kṣetra Adhidevatā (the presiding deity of Dharmāraṇya)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A deity or sacred presence blesses Rāma, praised as a Viṣṇu-portion/Viṣṇu himself by virtue, and grants a boon of obstacle-free success for a world-welfare mission.
The avatāra’s worldly action is sacred service for loka-kalyāṇa, and blessings support dharmic completion without hindrance.
Dharmāraṇya-kṣetra, where the kṣetra-devatā welcomes and blesses Rāma’s mission.
No direct rite is prescribed; the verse gives an āśīrvāda (benediction) for nirvighna-kārya-siddhi.