मृते भर्त्तरि दुःखेन विदग्धहदया सती । उवास कतिचिन्मासान्सुशीला विजितें द्रिया
mṛte bharttari duḥkhena vidagdhahadayā satī | uvāsa katicinmāsānsuśīlā vijiteṃ driyā
فلما مات زوجها، أقامت تلك المرأة الصالحة، وقد احترق قلبها بالحزن، بضعة أشهر، حسنة السيرة، ضابطةً لنفسها.
Narrator (context not specified in snippet; likely Purāṇic narrator such as Sūta)
Even in grief, dharma is maintained through śīla (character) and indriya-jaya (mastery of the senses).
No sacred geography appears in this verse.
None explicitly; it highlights ethical discipline rather than ritual action.