यच्च तप्तं तपः सर्वं तच्छिवाय निवेदय । भुंजानश्च पठन्वापि शयानो विहरन्नपि । पश्यञ्छृण्न्ववदन्गृह्णञ्छिवमेवानुचिंतय
yacca taptaṃ tapaḥ sarvaṃ tacchivāya nivedaya | bhuṃjānaśca paṭhanvāpi śayāno viharannapi | paśyañchṛṇnvavadangṛhṇañchivamevānuciṃtaya
وكلّ تقشّفٍ أديتَه فقرّبه كلَّه إلى شِيفا. سواء أكنت تأكل أو تقرأ، مستلقيًا أو سائرًا؛ ناظرًا أو سامعًا أو متكلّمًا أو آخذًا، فليكن تأمّلك شِيفا وحده.
Unknown (narrative instruction within Brahmottarakhaṇḍa; speaker not explicit in the snippet)
Tirtha: Śiva-smaraṇa (antar-tīrtha)
Type: kshetra
Scene: A montage of daily activities—eating, reading scripture, lying down, walking—each overlaid with a subtle luminous Śiva-liṅga or Śiva silhouette in the heart-space; sensory scenes (seeing, hearing, speaking, receiving) all threaded by a continuous mantra ribbon.
True dharma is continuous God-remembrance—dedicating all effort to Śiva and keeping awareness of him through every action.
No tīrtha is cited; the focus is inner practice (anuciṃtanā) rather than sacred geography.
Nivedana (dedicating one’s tapas to Śiva) and uninterrupted smaraṇa of Śiva during all daily activities.