Mantra 47
अधि॑ न इन्द्रैषां॒ विष्णो॑ सजा॒त्या॒नाम् । इ॒ता मरु॑तो॒ अश्वि॑ना । तं प्र॒त्नथा॒ ऽयं वे॒नो ये दे॑वास॒ आ न॒ इडा॑भि॒र्विश्वे॑भिः सो॒म्यं मध्वोमा॑सश्चर्षणीधृतः
adhí na indra eṣā́ṃ víṣṇo sajātyā́nām | itā́ máruto aśvínā | táṃ pratnáthā ’yáṃ véno yé devā́sa ā́ na iḍā́bhir víśvebhíḥ somyáṃ mádhv omā́saś carṣaṇīdhṛtaḥ
تَوَلَّ علينا، يا إندرا—وعلى هؤلاء، يا فيشنو، ذوي القرابة! إلى هنا (هلمّوا)، يا ماروت؛ يا أشفينان! على النهج القديم، إنّ هذا الشوقَ منّا يلتمسُ تلك المعونة: أيها الآلهة، كلكم، مع أنصبتكم من «إيḍā»، أقبلوا إلينا—يا مُقيمِي البشر—بحلاوةِ سوما العسلية.
अधि॑ । नः । इ॒न्द्र । ए॒षा॒म् । विष्णो॑ । स॒-जा॒त्या॒नाम् । इ॒ता । मरु॑तः । अ॒श्वि॑ना । तम् । प्र॒त्नथा॑ । अ॒यम् । वे॒नः । ये । दे॒वासः॑ । आ । नः । इडा॑भिः । विश्वे॑भिः । सो॒म्यम् । मधु॑ । ओ॒माः॑सः । च॒र्ष॒णी॒धृ॒तः