Sarga 10

Verse 1

तत्र दिव्योपमं मुख्यं स्फाटिकं रत्नभूषितम्।अवेक्षमाणो हनुमान् ददर्श शयनासनम्।।।।दान्तकाञ्चनचित्राङ्गैर्वैडूर्यैश्च वरासनैः।महार्हास्तरणोपेतैरुपपन्नं महाधनैः।।।।

هناك، وبينما كان هانومان يتفحّص المكان، رأى سريرًا فخمًا كأنه من عالم السماء: من البلّور، مرصّعًا بالجواهر، مطعّمًا بالعاج والذهب، مزدانًا بالڤيدوريا، ومفروشًا بأغطية نفيسة باهظة الثمن، يليق بثروة عظيمة.

Verse 2

तत्र दिव्योपमं मुख्यं स्फाटिकं रत्नभूषितम्।अवेक्षमाणो हनुमान् ददर्श शयनासनम्।।5.10.1।।दान्तकाञ्चनचित्राङ्गैर्वैडूर्यैश्च वरासनैः।महार्हास्तरणोपेतैरुपपन्नं महाधनैः।।5.10.2।।

هناك رأى هانومان سريرًا فائقًا، مُهيّأً بمقاعد نفيسة مطعّمة بالعاج والذهب ومرصّعة بجواهر الفيدوريا، ومفروشًا بأغطية غالية، يليق بعظيم الثراء.

Verse 3

तस्य चैकतमे देशे सोऽग्य्रमालाविभूषितम्।ददर्श पाण्डुरं छत्रं ताराधिपतिसन्निभम्।।।।

وفي ناحيةٍ من تلك الحجرة رأى هانومان مظلّةً احتفاليةً بيضاء، مزدانةً بأفخر الأكاليل، تتلألأ كالقمر سيّد النجوم.

Verse 4

जातरूपपरिक्षिप्तं चित्रभानुसमप्रभम्।अशोकमालाविततं ददर्श परमासनम्।।।।वालव्यजनहस्ताभिर्वीज्यमानं समन्ततः।गन्धैश्च विविधैर्जुष्टं वरधूपेन धूपितम्।।।।परमास्तरणास्तीर्णमाविकाजिनसंवृतम्।दामभिर्वरमाल्यानां समन्तादुपशोभितम्।।।।

ورأى سريرًا بديعًا مُوشّى بالذهب، متلألئًا كالشمس، ومبسوطًا بأكاليل من زهر الأَشوكا. وكانت النساء من كل جانب يهوين عليه بمراوح من ذَنَب الياك، وقد تشرّب شتّى العطور وتطيّب ببخور نفيس. وغُطّي بأفخر الأغطية، وفُرِش بجلود صوفية ناعمة، وزُيّن من حوله بسلاسل من أبهى أكاليل الزهور.

Verse 5

जातरूपपरिक्षिप्तं चित्रभानुसमप्रभम्।अशोकमालाविततं ददर्श परमासनम्।।5.10.4।।वालव्यजनहस्ताभिर्वीज्यमानं समन्ततः।गन्धैश्च विविधैर्जुष्टं वरधूपेन धूपितम्।।5.10.5।।परमास्तरणास्तीर्णमाविकाजिनसंवृतम्।दामभिर्वरमाल्यानां समन्तादुपशोभितम्।।5.10.6।।

وكان يُهَوَّى من كل جانبٍ بنساءٍ بأيديهنّ مراوح من شعر الشَّمَرا، ممتلئًا بشتى العطور، مُعَطَّرًا بدخان بخورٍ نفيس.

Verse 6

जातरूपपरिक्षिप्तं चित्रभानुसमप्रभम्।अशोकमालाविततं ददर्श परमासनम्।।5.10.4।।वालव्यजनहस्ताभिर्वीज्यमानं समन्ततः।गन्धैश्च विविधैर्जुष्टं वरधूपेन धूपितम्।।5.10.5।।परमास्तरणास्तीर्णमाविकाजिनसंवृतम्।दामभिर्वरमाल्यानां समन्तादुपशोभितम्।।5.10.6।।

ورأى سريرًا بهيًّا قد فُرِش بأفخر الأغطية، ومُغَشّى بصوفٍ ناعم، ومزيّنًا من كل جانب بحبالٍ من أزهى الأكاليل.

Verse 7

तस्मिन् जीमूतसंकाशं प्रदीप्तोत्तमकुण्डलम्।लोहिताक्षं महाबाहुं महारजतवाससम्।।।।लोहितेनानुलिप्ताङ्गं चन्दनेन सुगन्धिना।सन्ध्यारक्तमिवाकाशे तोयदं सतटिद्गणम्।।।।वृतमाभरणैर्दिव्यैः सुरूपं कामरूपिणम्।सवृक्षवनगुल्माढ्यं प्रसुप्तमिव मन्दरम्।।।।क्रीडित्वोपरतं रात्रौ वराभरणभूषितम्।प्रियं राक्षसकन्यानां राक्षसानां सुखावहम्।।।।पीत्वाऽप्युपरतं चापि ददर्श स महाकपिः।भास्वरे शयने वीरं प्रसुप्तं राक्षसाधिपम्।।।।

وعلى ذلك السرير رأى سيّدَ الرّاكشاسا: داكنًا كالسحاب، يلبس أقراطًا نفيسة متلألئة، أحمرَ العينين، عظيمَ الساعدين، مرتديًا ثيابًا ذات لمعانٍ فضّي.

Verse 8

तस्मिन् जीमूतसंकाशं प्रदीप्तोत्तमकुण्डलम्।लोहिताक्षं महाबाहुं महारजतवाससम्।।5.10.7।।लोहितेनानुलिप्ताङ्गं चन्दनेन सुगन्धिना।सन्ध्यारक्तमिवाकाशे तोयदं सतटिद्गणम्।।5.10.8।।वृतमाभरणैर्दिव्यैः सुरूपं कामरूपिणम्।सवृक्षवनगुल्माढ्यं प्रसुप्तमिव मन्दरम्।।5.10.9।।क्रीडित्वोपरतं रात्रौ वराभरणभूषितम्।प्रियं राक्षसकन्यानां राक्षसानां सुखावहम्।।5.10.10।।पीत्वाऽप्युपरतं चापि ददर्श स महाकपिः।भास्वरे शयने वीरं प्रसुप्तं राक्षसाधिपम्।।5.10.11।।

وكانت أطرافه مطليةً بخشب الصندل الأحمر العَطِر، فبدا كغيمةٍ في السماء احمرّت عند الشفق وخطّتها ومضاتُ البرق.

Verse 9

तस्मिन् जीमूतसंकाशं प्रदीप्तोत्तमकुण्डलम्।लोहिताक्षं महाबाहुं महारजतवाससम्।।5.10.7।।लोहितेनानुलिप्ताङ्गं चन्दनेन सुगन्धिना।सन्ध्यारक्तमिवाकाशे तोयदं सतटिद्गणम्।।5.10.8।।वृतमाभरणैर्दिव्यैः सुरूपं कामरूपिणम्।सवृक्षवनगुल्माढ्यं प्रसुप्तमिव मन्दरम्।।5.10.9।।क्रीडित्वोपरतं रात्रौ वराभरणभूषितम्।प्रियं राक्षसकन्यानां राक्षसानां सुखावहम्।।5.10.10।।पीत्वाऽप्युपरतं चापि ददर्श स महाकपिः।भास्वरे शयने वीरं प्रसुप्तं राक्षसाधिपम्।।5.10.11।।

مُزَيَّنًا بحُلِيٍّ إلهيّة، حسنَ الطلعة، قادرًا على التشكّل كما يشاء، كان راقدًا كجبلِ ماندارا، كثيفًا بالأشجار والغابات والأجمة.

Verse 10

तस्मिन् जीमूतसंकाशं प्रदीप्तोत्तमकुण्डलम्।लोहिताक्षं महाबाहुं महारजतवाससम्।।5.10.7।।लोहितेनानुलिप्ताङ्गं चन्दनेन सुगन्धिना।सन्ध्यारक्तमिवाकाशे तोयदं सतटिद्गणम्।।5.10.8।।वृतमाभरणैर्दिव्यैः सुरूपं कामरूपिणम्।सवृक्षवनगुल्माढ्यं प्रसुप्तमिव मन्दरम्।।5.10.9।।क्रीडित्वोपरतं रात्रौ वराभरणभूषितम्।प्रियं राक्षसकन्यानां राक्षसानां सुखावहम्।।5.10.10।।पीत्वाऽप्युपरतं चापि ददर्श स महाकपिः।भास्वरे शयने वीरं प्रसुप्तं राक्षसाधिपम्।।5.10.11।।

وفي الليل، بعد أن فرغ من اللهو، اضطجع مستريحًا، متزيّنًا بأفخر الحُليّ؛ محبوبًا لدى فتيات الرّاكشاسا، باعثًا للسرور في الرّاكشاسا.

Verse 11

तस्मिन् जीमूतसंकाशं प्रदीप्तोत्तमकुण्डलम्।लोहिताक्षं महाबाहुं महारजतवाससम्।।5.10.7।।लोहितेनानुलिप्ताङ्गं चन्दनेन सुगन्धिना।सन्ध्यारक्तमिवाकाशे तोयदं सतटिद्गणम्।।5.10.8।।वृतमाभरणैर्दिव्यैः सुरूपं कामरूपिणम्।सवृक्षवनगुल्माढ्यं प्रसुप्तमिव मन्दरम्।।5.10.9।।क्रीडित्वोपरतं रात्रौ वराभरणभूषितम्।प्रियं राक्षसकन्यानां राक्षसानां सुखावहम्।।5.10.10।।पीत्वाऽप्युपरतं चापि ददर्श स महाकपिः।भास्वरे शयने वीरं प्रसुप्तं राक्षसाधिपम्।।5.10.11।।

ورأى ذلك القرد العظيم أيضًا سيّدَ الرّاكشاسا، ذلك البطل، نائمًا على سريرٍ متلألئ، وقد كفّ حتى بعد الشرب.

Verse 12

निःश्वसन्तं यथा नागं रावणं वानरर्षभः।आसाद्य परमोद्विग्नस्सोपासर्पत्सुभीतवत्।।।।

ولمّا بلغ هانومانُ رافانا، وكان زفيرُه كزفيرِ الأفعى، اضطربَ ثورُ الفانَرا اضطرابًا شديدًا وتراجع، كأنّ خوفًا مباغتًا قد أصابه.

Verse 13

अथाऽऽरोहणमासाद्य वेदिकाऽन्तरमाश्रितः।सुप्तं राक्षसशार्दूलं प्रेक्षते स्म महाकपिः।।।।

ثم إنّ القردَ العظيم، إذ بلغ موضعَ الصعود ولاذَ بمنصّةٍ أخرى، أخذ ينظر من جديد إلى نائمِ الرّاكشَسا، ذلك النمرِ بينهم.

Verse 14

शुशुभे राक्षसेन्द्रस्य स्वपतः शयनोत्तमम्।गन्धहस्तिनि संविष्टे यथा प्रस्रवणं महत्।।।।

وكان سريرُ ملكِ الرّاكشَسا، وهو نائم، يتلألأ في بهائه، كجبلِ براسرافَنا العظيم حين يستقرّ عليه فيلٌ هائجُ الشهوة.

Verse 15

काञ्चनाङ्गदसन्नध्दै च ददर्श स महात्मनः।विक्षिप्तौ राक्षसेन्द्रस्य भुजाविन्द्रध्वजोपमौ।।।।ऐरावतविषाणाग्रैरापीडनकृतव्रणौ।वज्रोल्लिखितपीनांसौ विष्णुचक्रपरिक्षतौ।।।।पीनौ समसुजातांसौ संगतौ बलसंयुतौ।सुलक्षणनखाङ्गुष्ठा स्वङ्गुलीतललक्षितौ।।।।संहतौ परिघाकारौ वृत्तौ करिकरोपमौ।विक्षिप्तौ शयने शुभ्रे पञ्चशीर्षाविवोरगौ।।।।शशक्षतजकल्पेन सुशीतेन सुगन्धिना।चन्दनेन परार्ध्येन स्वनुलिप्तौ स्वलङ्कृतौ।।।।उत्तमस्त्रीविमृदितौ गन्धोत्तमनिषेवितौ।यक्षपन्नगगन्धर्वदेवदानवराविणौ।।।।

ورأى ذراعي ملكِ الرّاكشَسا عظيمِ النفس، وقد شُدّتا بأساورَ من ذهب، مطروحتين على الفراش، كأنّهما ساريتا رايةِ إندرا.

Verse 16

काञ्चनाङ्गदसन्नध्दै च ददर्श स महात्मनः।विक्षिप्तौ राक्षसेन्द्रस्य भुजाविन्द्रध्वजोपमौ।।5.10.15।।ऐरावतविषाणाग्रैरापीडनकृतव्रणौ।वज्रोल्लिखितपीनांसौ विष्णुचक्रपरिक्षतौ।।5.10.16।।पीनौ समसुजातांसौ संगतौ बलसंयुतौ।सुलक्षणनखाङ्गुष्ठा स्वङ्गुलीतललक्षितौ।।5.10.17।।संहतौ परिघाकारौ वृत्तौ करिकरोपमौ।विक्षिप्तौ शयने शुभ्रे पञ्चशीर्षाविवोरगौ।।5.10.18।।शशक्षतजकल्पेन सुशीतेन सुगन्धिना।चन्दनेन परार्ध्येन स्वनुलिप्तौ स्वलङ्कृतौ।।5.10.19।।उत्तमस्त्रीविमृदितौ गन्धोत्तमनिषेवितौ।यक्षपन्नगगन्धर्वदेवदानवराविणौ।।5.10.20।।

وكانت تلك الذراعان الغليظتان القويتان تحملان آثارَ ضرباتٍ قاسية: جُرحتا بأطراف أنيابِ إيرافاتا، وخُدشتا بصاعقةِ إندرا، وأُصيبتا بقرصِ فيشنو.

Verse 17

काञ्चनाङ्गदसन्नध्दै च ददर्श स महात्मनः।विक्षिप्तौ राक्षसेन्द्रस्य भुजाविन्द्रध्वजोपमौ।।5.10.15।।ऐरावतविषाणाग्रैरापीडनकृतव्रणौ।वज्रोल्लिखितपीनांसौ विष्णुचक्रपरिक्षतौ।।5.10.16।।पीनौ समसुजातांसौ संगतौ बलसंयुतौ।सुलक्षणनखाङ्गुष्ठा स्वङ्गुलीतललक्षितौ।।5.10.17।।संहतौ परिघाकारौ वृत्तौ करिकरोपमौ।विक्षिप्तौ शयने शुभ्रे पञ्चशीर्षाविवोरगौ।।5.10.18।।शशक्षतजकल्पेन सुशीतेन सुगन्धिना।चन्दनेन परार्ध्येन स्वनुलिप्तौ स्वलङ्कृतौ।।5.10.19।।उत्तमस्त्रीविमृदितौ गन्धोत्तमनिषेवितौ।यक्षपन्नगगन्धर्वदेवदानवराविणौ।।5.10.20।।

كانتا غليظتين حسنَتي التناسب، ثابتتين موفورتَي القوّة؛ عليهما علاماتُ اليُمن في أظفار الإبهام، وتميّزتا بحُسن تكوين الأصابع والكفّين.

Verse 18

काञ्चनाङ्गदसन्नध्दै च ददर्श स महात्मनः।विक्षिप्तौ राक्षसेन्द्रस्य भुजाविन्द्रध्वजोपमौ।।5.10.15।।ऐरावतविषाणाग्रैरापीडनकृतव्रणौ।वज्रोल्लिखितपीनांसौ विष्णुचक्रपरिक्षतौ।।5.10.16।।पीनौ समसुजातांसौ संगतौ बलसंयुतौ।सुलक्षणनखाङ्गुष्ठा स्वङ्गुलीतललक्षितौ।।5.10.17।।संहतौ परिघाकारौ वृत्तौ करिकरोपमौ।विक्षिप्तौ शयने शुभ्रे पञ्चशीर्षाविवोरगौ।।5.10.18।।शशक्षतजकल्पेन सुशीतेन सुगन्धिना।चन्दनेन परार्ध्येन स्वनुलिप्तौ स्वलङ्कृतौ।।5.10.19।।उत्तमस्त्रीविमृदितौ गन्धोत्तमनिषेवितौ।यक्षपन्नगगन्धर्वदेवदानवराविणौ।।5.10.20।।

كانتا متماسكتين كقضيبين من حديد، مستديرتين كخرطوم الفيل؛ مطروحتين على الفراش الناصع، كحيّتين ذواتي خمس قلانس.

Verse 19

काञ्चनाङ्गदसन्नध्दै च ददर्श स महात्मनः।विक्षिप्तौ राक्षसेन्द्रस्य भुजाविन्द्रध्वजोपमौ।।5.10.15।।ऐरावतविषाणाग्रैरापीडनकृतव्रणौ।वज्रोल्लिखितपीनांसौ विष्णुचक्रपरिक्षतौ।।5.10.16।।पीनौ समसुजातांसौ संगतौ बलसंयुतौ।सुलक्षणनखाङ्गुष्ठा स्वङ्गुलीतललक्षितौ।।5.10.17।।संहतौ परिघाकारौ वृत्तौ करिकरोपमौ।विक्षिप्तौ शयने शुभ्रे पञ्चशीर्षाविवोरगौ।।5.10.18।।शशक्षतजकल्पेन सुशीतेन सुगन्धिना।चन्दनेन परार्ध्येन स्वनुलिप्तौ स्वलङ्कृतौ।।5.10.19।।उत्तमस्त्रीविमृदितौ गन्धोत्तमनिषेवितौ।यक्षपन्नगगन्धर्वदेवदानवराविणौ।।5.10.20।।

وكانت تلك الذراعان مدهونتين ومزيّنتين بعجينة صندل نفيسة—باردة عطرة، محمرّة كدم الأرنب—فتتلألآن بزينة مترفة وهما في سكونهما.

Verse 20

काञ्चनाङ्गदसन्नध्दै च ददर्श स महात्मनः।विक्षिप्तौ राक्षसेन्द्रस्य भुजाविन्द्रध्वजोपमौ।।5.10.15।।ऐरावतविषाणाग्रैरापीडनकृतव्रणौ।वज्रोल्लिखितपीनांसौ विष्णुचक्रपरिक्षतौ।।5.10.16।।पीनौ समसुजातांसौ संगतौ बलसंयुतौ।सुलक्षणनखाङ्गुष्ठा स्वङ्गुलीतललक्षितौ।।5.10.17।।संहतौ परिघाकारौ वृत्तौ करिकरोपमौ।विक्षिप्तौ शयने शुभ्रे पञ्चशीर्षाविवोरगौ।।5.10.18।।शशक्षतजकल्पेन सुशीतेन सुगन्धिना।चन्दनेन परार्ध्येन स्वनुलिप्तौ स्वलङ्कृतौ।।5.10.19।।उत्तमस्त्रीविमृदितौ गन्धोत्तमनिषेवितौ।यक्षपन्नगगन्धर्वदेवदानवराविणौ।।5.10.20।।

وكانت تُدلَّك بأيدي أرقى النساء وتُعنى بأطيب العطور؛ ذراعان من شدّة بأسهما تُسمِعان الياكشا والناگا والگندهرفا والآلهة والداناڤا صرخاتِ الفزع.

Verse 21

ददर्श स कपिस्तत्र बाहू शयनसंस्थितौ।मन्दरस्यांतरे सुप्तौ महाही रुषिताविव।।।।

هناك رأى المحاربُ القِردُ ذراعين مستقرّتين على الفراش، كأنهما حيّتان عظيمتان نائمتان في كهفٍ من جبل ماندارا، وكأن الشراسة ما زالت فيهما.

Verse 22

ताभ्यां स परिपूर्णाभ्यां भुजाभ्यां राक्षसेश्वरः।शुशुभेऽचलसङ्काशः शृङ्गाभ्यामिव मन्दरः।।।।

وبتلك الذراعين المكتملتين القويتين كان سيّدُ الرّاكشاسا يتلألأ كالجبل، كماندارا بذروتيه.

Verse 23

चूतपुन्नागसुरभिर्वकुलोत्तमसंयुतः।मृष्टान्नरससंयुक्तः पानगन्धपुरस्कृतः।।।।तस्य राक्षससिंहस्य निश्चक्राम महामुखात्।शयानस्य विनिःश्वासः पूरयन्निव तद् गृहम्।।।।

ومن فمِ ذلك الأسدِ بين الرّاكشاسا، وهو مضطجعٌ نائم، خرج زفيرُه كأنه يملأ الحجرة كلّها.

Verse 24

चूतपुन्नागसुरभिर्वकुलोत्तमसंयुतः।मृष्टान्नरससंयुक्तः पानगन्धपुरस्कृतः।।5.10.23।।तस्य राक्षससिंहस्य निश्चक्राम महामुखात्।शयानस्य विनिःश्वासः पूरयन्निव तद् गृहम्।।5.10.24।।

ومن فمِ ذلك الأسدِ بين الرّاكشاسا، وهو مضطجعٌ نائم، خرج زفيرُه كأنه يملأ الحجرة كلّها.

Verse 25

मुक्तामणिविचित्रेण काञ्चनेन विराजितम्।मकुटेनापवृत्तेन कुण्डलोज्वलिताननम्।।।।रक्तचन्दनदिग्धेन तथा हारेण शोभिना।पीनायतविशालेन वक्षसाऽभिविराजितम्।।।।पाण्डरेणापविद्धेन क्षौमेण क्षतजेक्षणम्।महार्हेण सुसंवीतं पीतेनोत्तमवाससा।।।।माषराशिप्रतीकाशं निश्श्वसन्तं भुजङ्गवत्।गाङ्गे महति तोयान्ते प्रसुप्तमिव कुञ्जरम्।।।।चतुर्भिः काञ्चनैर्दीपैद्धीप्यमानचतुर्दिशम्।प्रकाशीकृतसर्वाङ्गं मेघं विद्युद्गणैरिव।।।।पादमूलगताश्चापि ददर्श सुमहात्मनः।पत्नी: स प्रियभार्यस्य तस्य रक्षःपतेर्गृहे।।।।

ورأى هانومانُ رافانا في قصره، متلألئًا بالذهب، مرصّعًا باللآلئ والجواهر. وكانت تاجُه قد مال عن موضعه، ووجهُه يلمع بأقراطه. وقد طُلي بعجينة الصندل الأحمر وتزيّن بعقدٍ بهيّ، فتلألأ صدرُه العريض الممتلئ. وكانت عيناه محمرّتَين كالدّم؛ وقد انزاح قليلًا ثوبٌ أبيض من كَتّان، وهو مع ذلك مُلتفّ بكساءٍ أصفر نفيس. وكان داكنًا ككومةِ حَبٍّ أسود، يزفر زفيرًا ثقيلًا كالأفعى، نائمًا كالفيل على ضفةِ الغانغا العظيمة. وأربعُ سرُجٍ من ذهبٍ تتّقد حوله فتضيء الجهات الأربع؛ فبان جسدُه كلّه كالسحابة تخترقها ومضاتُ البرق. ورأى هانومانُ أيضًا زوجاتِ ذلك السيد العظيم، سيدِ الرّاكشاسا، حبيباتِه، مضطجعاتٍ عند قدميه في داره.

Verse 26

मुक्तामणिविचित्रेण काञ्चनेन विराजितम्।मकुटेनापवृत्तेन कुण्डलोज्वलिताननम्।।5.10.25।।रक्तचन्दनदिग्धेन तथा हारेण शोभिना।पीनायतविशालेन वक्षसाऽभिविराजितम्।।5.10.26।।पाण्डरेणापविद्धेन क्षौमेण क्षतजेक्षणम्।महार्हेण सुसंवीतं पीतेनोत्तमवाससा।।5.10.27।।माषराशिप्रतीकाशं निश्श्वसन्तं भुजङ्गवत्।गाङ्गे महति तोयान्ते प्रसुप्तमिव कुञ्जरम्।।5.10.28।।चतुर्भिः काञ्चनैर्दीपैद्धीप्यमानचतुर्दिशम्।प्रकाशीकृतसर्वाङ्गं मेघं विद्युद्गणैरिव।।5.10.29।।पादमूलगताश्चापि ददर्श सुमहात्मनः।पत्नी: स प्रियभार्यस्य तस्य रक्षःपतेर्गृहे।।5.10.30।।

كان مطليًّا بعجينة الصندل الأحمر ومزيَّنًا بعقدٍ لامع؛ فكان صدره العريض الممتلئ يتلألأ بعظيم البهاء.

Verse 27

मुक्तामणिविचित्रेण काञ्चनेन विराजितम्।मकुटेनापवृत्तेन कुण्डलोज्वलिताननम्।।5.10.25।।रक्तचन्दनदिग्धेन तथा हारेण शोभिना।पीनायतविशालेन वक्षसाऽभिविराजितम्।।5.10.26।।पाण्डरेणापविद्धेन क्षौमेण क्षतजेक्षणम्।महार्हेण सुसंवीतं पीतेनोत्तमवाससा।।5.10.27।।माषराशिप्रतीकाशं निश्श्वसन्तं भुजङ्गवत्।गाङ्गे महति तोयान्ते प्रसुप्तमिव कुञ्जरम्।।5.10.28।।चतुर्भिः काञ्चनैर्दीपैद्धीप्यमानचतुर्दिशम्।प्रकाशीकृतसर्वाङ्गं मेघं विद्युद्गणैरिव।।5.10.29।।पादमूलगताश्चापि ददर्श सुमहात्मनः।पत्नी: स प्रियभार्यस्य तस्य रक्षःपतेर्गृहे।।5.10.30।।

كانت عيناه محمرّتَين بالدم؛ وكان ملفوفًا بكتّانٍ أبيض ناعم قد انزاح عن موضعه، ومستورًا حسنًا بثوبٍ علويٍّ أصفر نفيس.

Verse 28

मुक्तामणिविचित्रेण काञ्चनेन विराजितम्।मकुटेनापवृत्तेन कुण्डलोज्वलिताननम्।।5.10.25।।रक्तचन्दनदिग्धेन तथा हारेण शोभिना।पीनायतविशालेन वक्षसाऽभिविराजितम्।।5.10.26।।पाण्डरेणापविद्धेन क्षौमेण क्षतजेक्षणम्।महार्हेण सुसंवीतं पीतेनोत्तमवाससा।।5.10.27।।माषराशिप्रतीकाशं निश्श्वसन्तं भुजङ्गवत्।गाङ्गे महति तोयान्ते प्रसुप्तमिव कुञ्जरम्।।5.10.28।।चतुर्भिः काञ्चनैर्दीपैद्धीप्यमानचतुर्दिशम्।प्रकाशीकृतसर्वाङ्गं मेघं विद्युद्गणैरिव।।5.10.29।।पादमूलगताश्चापि ददर्श सुमहात्मनः।पत्नी: स प्रियभार्यस्य तस्य रक्षःपतेर्गृहे।।5.10.30।।

ورآه كأنه كومةٌ من الحبوب السوداء، يزفر زفيرًا ثقيلاً كالأفعى؛ كفيلٍ نائمٍ على ضفة مياه الغانغا العظيمة.

Verse 29

मुक्तामणिविचित्रेण काञ्चनेन विराजितम्।मकुटेनापवृत्तेन कुण्डलोज्वलिताननम्।।5.10.25।।रक्तचन्दनदिग्धेन तथा हारेण शोभिना।पीनायतविशालेन वक्षसाऽभिविराजितम्।।5.10.26।।पाण्डरेणापविद्धेन क्षौमेण क्षतजेक्षणम्।महार्हेण सुसंवीतं पीतेनोत्तमवाससा।।5.10.27।।माषराशिप्रतीकाशं निश्श्वसन्तं भुजङ्गवत्।गाङ्गे महति तोयान्ते प्रसुप्तमिव कुञ्जरम्।।5.10.28।।चतुर्भिः काञ्चनैर्दीपैद्धीप्यमानचतुर्दिशम्।प्रकाशीकृतसर्वाङ्गं मेघं विद्युद्गणैरिव।।5.10.29।।पादमूलगताश्चापि ददर्श सुमहात्मनः।पत्नी: स प्रियभार्यस्य तस्य रक्षःपतेर्गृहे।।5.10.30।।

وبأربع مصابيح من ذهب متّقدة، أضاءت الحجرة الجهات الأربع؛ وتجلّى جسده كلّه منيرًا، كسحابةٍ تُضيئها عناقيدُ البرق.

Verse 30

मुक्तामणिविचित्रेण काञ्चनेन विराजितम्।मकुटेनापवृत्तेन कुण्डलोज्वलिताननम्।।5.10.25।।रक्तचन्दनदिग्धेन तथा हारेण शोभिना।पीनायतविशालेन वक्षसाऽभिविराजितम्।।5.10.26।।पाण्डरेणापविद्धेन क्षौमेण क्षतजेक्षणम्।महार्हेण सुसंवीतं पीतेनोत्तमवाससा।।5.10.27।।माषराशिप्रतीकाशं निश्श्वसन्तं भुजङ्गवत्।गाङ्गे महति तोयान्ते प्रसुप्तमिव कुञ्जरम्।।5.10.28।।चतुर्भिः काञ्चनैर्दीपैद्धीप्यमानचतुर्दिशम्।प्रकाशीकृतसर्वाङ्गं मेघं विद्युद्गणैरिव।।5.10.29।।पादमूलगताश्चापि ददर्श सुमहात्मनः।पत्नी: स प्रियभार्यस्य तस्य रक्षःपतेर्गृहे।।5.10.30।।

وهناك، في بيت سيّد الرّاكشاسا، رأى أيضًا زوجات ذلك العظيم—قريناته المحبوبات—جالساتٍ عند قدميه.

Verse 31

शशिप्रकाशवदनाश्चारुकुण्डलभूषिताः।अम्लानमाल्याभरणा ददर्श हरियूथपः।।।।

ورأى قائدُ الفانارا نساءً تلمع وجوههنّ كالقمر، متزيّناتٍ بأقراطٍ جميلة، يلبسن أكاليلَ وحُليًّا لم تذبُل بعد.

Verse 32

नृत्तवादित्रकुशला राक्षसेन्द्रभुजाङ्कगाः।वराभरणधारिण्यो निषण्णा ददृशे हरिः।।।।

ورأى هانومان نساءً ماهراتٍ في الرقص والعزف، متحلّياتٍ بحُليٍّ نفيسة، مسترخياتٍ يستندْنَ إلى ذراعي ملك الرّاكشاسا وحِجره.

Verse 33

वज्रवैडूर्यगर्भाणि श्रवणान्तेषु योषिताम्।ददर्श तापनीयानि कुण्डलान्यङ्गदानि च।।।।

ورأى في آذان النساء أقراطًا مرصّعةً بالماس وبجواهر الفيدوريا، ورأى كذلك حُليًّا من ذهبٍ متلألئ: أقراطًا وأساورَ للعضد.

Verse 34

तासां चन्द्रोपमैर्वक्त्रैश्शुभैर्ललितकुण्डलैः।विरराज विमानं तन्नभस्तारागणैरिव।।।।

وبوجوههنّ المباركة الشبيهة بالقمر، وبأقراطٍ رقيقةٍ جميلة، أشرق ذلك المجلس البهيّ كأنّه سماءُ الليل تتلألأ بجماعات النجوم.

Verse 35

मदव्यायामखिन्नास्ता राक्षसेन्द्रस्य योषितः।तेषु तेष्ववकाशेषु प्रसुप्तास्तनुमध्यमाः।।।।

وقد أنهكتهنّ السُّكرى والعناء، فنامت نساءُ ملكِ الرّاكشاسا، رشيقاتِ الخصر، هنا وهناك في مواضع شتّى.

Verse 36

अङ्गहारैस्तथैवान्या कोमलैर्नृत्तशालिनी।विन्यस्तशुभसर्वाङ्गी प्रसुप्ता वरवर्णिनी।।।।

وأخرى، رقيقةٌ ماهرةٌ في الرقص، بهيّةُ اللون، نامت وقد بقيت أطرافُها الحسنةُ موضوعةً على هيئةِ الرقص، كأنّ العادةَ تُمسك بجسدها حتى في المنام.

Verse 37

काचिद्वीणां परिष्वज्य प्रसुप्ता सम्प्रकाशते।महानदीप्रकीर्णेव नलिनी पोतमाश्रिता।।।।

وامرأةٌ كانت نائمةً وهي تعانقُ فينَاها؛ تتلألأ كزنابقَ لوتسٍ تناثرت في نهرٍ عظيم، متعلّقةً بقارب.

Verse 38

अन्या कक्षगतेनैव मड्डुकेनासितेक्षणा।प्रसुप्ता भामिनी भाति बालपुत्रेव वत्सला।।।।

وأخرى كحيلةُ العينين نامت وقد ضمّت تحت إبطها طبلَ المَدّوكة؛ فبدت متألّقةً كأمٍّ حنونٍ تحتضن طفلَها الصغير.

Verse 39

पटहं चारुसर्वाङ्गी पीड्य शेते शुभस्तनी।चिरस्य रमणं लब्ध्वा परिष्वज्येव भामिनी।।।।

وامرأةٌ حسناءُ الأعضاء، جميلةُ النهدين، كانت نائمةً وهي تضغط على طبلِ البَطَحَة؛ كأنّ عاشقةً متّقدةً تعانق حبيبًا ظفرت به بعد طول انتظار.

Verse 40

काचिद्वंशं परिष्वज्य सुप्ता कमललोचना।रहः प्रियतमं गृह्य सकामेव च कामिनी।।।।

كانت امرأةٌ ذاتُ عيونٍ كزهرة اللوتس نائمةً وهي تعانق «فَمْشَا»؛ نايَ الخيزران، كعاشقةٍ في خلوةٍ تضمّ حبيبها، وما يزال الشوقُ والرغبةُ عليها.

Verse 41

विपञ्चीं परिगृह्यान्या नियता नृत्तशालिनी।निद्रावशमनुप्राप्ता सह कान्तेव भामिनी।।।।

وأخرى، راسخةُ النفس ماهرةٌ في الرقص، نامت وهي تحتضن «فيبانتشي»، كأنّ حبيبةً غلبها النوم إلى جانب عاشقها.

Verse 42

अन्या कनकसङ्काशैर्मृदुपीनैर्मनोरमैः।मृदङ्गं परिपीड्याङ्गैः प्रसुप्ता मत्तलोचना।।।।

وأخرى، وقد ثقلت عيناها بسُكرٍ لطيف، نامت وهي تضمّ «مِردَنْغا» إلى جسدها؛ بأعضاءٍ فاتنةٍ كأنها من ذهب، ناعمةٍ ممتلئة.

Verse 43

भुजपार्श्वान्तरस्थेन कक्षगेन कृशोदरी।पणवेव सहानिन्द्या सुप्ता मदकृतश्रमा।।।।

وأخرى لا عيب فيها، دقيقةُ الخصر، نامت وقد حشرت «بَنَفَا» بين ذراعها وجنبها، مثبتًا تحت إبطها، وقد أنهكها تعبُ السُّكر.

Verse 44

डिण्डिमं परिगृह्यान्या तथैवासक्तडिण्डिमा।प्रसुप्ता तरुणं वत्समुपगूह्येव भामिनी।।।।

وامرأةٌ أخرى كانت لا تزال متشبّثةً بطبلِ الدِّندِما على النحو نفسه، فنامت نومًا عميقًا، كأمٍّ تضمّ عجلَها الصغير.

Verse 45

काचिदाडम्बरं नारी भुजसंयोगपीडितम्।कृत्वा कमलपत्राक्षी प्रसुप्ता मदमोहिता।।।।

وكانت امرأةٌ ذاتُ عينين كبتلاتِ اللوتس، قد أضلّها السُّكر، فنامت بعدما ضمّت بقوةٍ بين ذراعيها آلةً تُدعى آḍambara.

Verse 46

कलशीमपविध्यान्या प्रसुप्ता भाति भामिनी।वसन्ते पुष्पशबला मालेव परिमार्जिता।।।।

كانت امرأةٌ جميلة نائمةً نومًا عميقًا بعدما دفعت إناءَ الماء جانبًا؛ وأخرى بدت كإكليلٍ من أزهار الربيع المتنوّعة الألوان، كأنها مُسحت ونُظّمت لتوّها.

Verse 47

पाणिभ्यां च कुचौ काचित्सुवर्णकलशोपमौ।उपगूह्याबला सुप्ता निद्राबलपराजिता।।।।

وامرأةٌ أخرى، غلبتها قوّةُ النوم، كانت نائمةً وهي تضمّ بثدييها بكلتا يديها، ثديين شُبِّها بكأسين من ذهب.

Verse 48

अन्या कमलपत्राक्षी पूर्णेन्दुसदृशानना।अन्यामालिङ्ग्य सुश्रोणीं प्रसुप्ता मदविह्वला।।।।

وامرأةٌ أخرى، ذاتُ عينين كبتلاتِ اللوتس ووجهٍ كالبدر التامّ، عانقت امرأةً حسناءَ الخصر، ثم نامت وهي مترنّحةٌ نعسانةٌ من أثر السُّكر.

Verse 49

आतोद्यानि विचित्राणि परिष्वज्य वरस्त्रियः।निपीड्य च कुचैस्सुप्ता कामिन्यः कामुकानिव।।।।

كانت النساء البديعات نائمات وهنّ يعانقن آلاتٍ موسيقيةً عجيبة، يضممنها إلى صدورهنّ، كعشّاقٍ متيّمين يعانقون أحباءهم.

Verse 50

तासामेकान्तविन्यस्ते शयानां शयने शुभे।ददर्श रूपसम्पन्नामपरां स कपिः स्त्रियम्।।।।

وبين أولئك النسوة النائمات منفرداتٍ على فرشٍ مباركة، رأى القرد (هَنومان) امرأةً أخرى موفورةَ الحسن.

Verse 51

मुक्तामणिसमायुक्तैर्भूषणैः सुविभूषिताम्।विभूषयन्तीमिव तत्स्वश्रिया भवनोत्तमम्।।।।गौरीं कनकवर्णाभामिष्टामन्तः पुरेश्वरीम्।कपिर्मन्दोदरीं तत्र शयानां चारुरूपिणीम्।।।।

هناك رأى القرد ماندودري، بهيّةَ الهيئة، نائمةً؛ متزينةً بحُليٍّ مرصّعةٍ باللؤلؤ والجواهر، كأنها بإشراقها الذاتي تُزَيِّن ذلك القصر البهيّ. كانت ناصعةً ذات لونٍ ذهبي، وهي المحبوبةُ سيدةُ الحَرَم وملكةُ الدار الداخلية.

Verse 52

मुक्तामणिसमायुक्तैर्भूषणैः सुविभूषिताम्।विभूषयन्तीमिव तत्स्वश्रिया भवनोत्तमम्।।5.10.51।।गौरीं कनकवर्णाभामिष्टामन्तः पुरेश्वरीम्।कपिर्मन्दोदरीं तत्र शयानां चारुरूपिणीम्।।5.10.52।।

ورأى القرد هناك ماندودري نائمةً—مشرقةً، ذهبيةَ اللون، متقنةَ الزينة بحُليٍّ من لؤلؤٍ وجواهر—كأن بهاءها يجمّل أبهى القصور؛ وكانت هي الملكةَ المُفَضَّلة في قصر الحَرَم الداخلي.

Verse 53

स तां दृष्ट्वा महाबाहुर्भूषितां मारुतात्मजः।तर्कयामास सीतेति रूपयौवनसम्पदा।।।हर्षेण महता युक्तो ननन्द हरियूथपः।

فلما رآها مزدانةً، استدلّ ذو الساعدين العظيمين، ابنُ إله الريح، قائلاً: «لا بدّ أنها سيتا»، لما فيها من وفرة الجمال وفتوّة الشباب؛ فامتلأ فرحًا عظيمًا وابتهج قائدُ الفانارا.

Verse 54

आस्फोटयामास चुचुम्ब पुच्छं ननन्द चिक्रीड जगौ जगाम।स्तम्भानरोहन्निपपात भूमौ निदर्शयन् स्वां प्रकृतिं कपीनाम्।।।।

صفّق بيديه، وقبّل ذيله؛ فرح ولعب وغنّى وجال، يصعد الأعمدة ثم يثب إلى الأرض، مُظهِرًا بذلك طبيعته كقردٍ من القِرَدة.