Adhyaya 90

Verse 1

सूतौवाच । एवमाकर्ण्य तत्सर्वं समुज्ज्वलस्य भाषितम् । कुंजलः स हि धर्मात्मा प्रत्युवाच सुतं प्रति

قال سوتا: لمّا سمع كُنجَلا كلَّ ما نطق به سامُجْجْوَلا، وهو حقًّا ذو نفسٍ تقيّة، أجاب ابنه.

Verse 2

कुंजल उवाच । संप्रवक्ष्याम्यहं तात श्रूयतां स्थिरमानसः । सर्वसंदेहविध्वंसं चरित्रं पापनाशनम्

قال كُنجَلا: «يا بُنيّ الحبيب، سأقصّه الآن؛ فاستمع بقلبٍ ثابت. إنّه سِفرٌ مقدّس يبدّد كلّ الشكوك ويُبيد الخطيئة».

Verse 3

इंद्रलोके प्रववृते संवादो देव कौतुकः । सभायां तस्य देवस्य इंद्रस्यापि महात्मनः

في عالم إندرا ابتدأ حوارٌ إلهيّ مفعمٌ بالعجب، في قاعة مجلس ذلك الإله إندرا العظيم النفس أيضًا.

Verse 4

देवं द्रष्टुं सहस्राक्षं नारदस्त्वरितं ययौ । समागतं सहस्राक्षः सूर्यतेजःसमप्रभम्

مشتاقًا لرؤية الإله سَهَسْرَاكْشَا (إندرا)، أسرع نارادا في المسير. وهناك ظهر سَهَسْرَاكْشَا متلألئًا ببهاءٍ يماثل لمعان الشمس.

Verse 5

तं दृष्ट्वा हर्षमायातः समुत्थाय महामतिः । ददावर्घं च पाद्यं च भक्त्या प्रणतमानसः

فلما رآه امتلأ العظيم الرأي فرحًا؛ فنهض، وبقلبٍ خاشعٍ في العبادة، قدّم له الأَرْغْيَا وماءَ غسلِ القدمين.

Verse 6

बद्धांजलिपुटोभूत्वा प्रणाममकरोत्तदा । आसने कोमले पुण्ये विनिवेश्य द्विजोत्तमम्

ثم ضمّ كفّيه بخشوعٍ وسجد؛ وأجلس أفضلَ ذوي الميلادين على مقعدٍ ليّنٍ طاهر، مكرّمًا إيّاه.

Verse 7

पप्रच्छ प्रणतो भूत्वा श्रद्धया परया युतः । कस्माच्चागमनं तेऽद्य कारणं वद सांप्रतम्

وبعد أن انحنى بخشوعٍ، مقرونًا بإيمانٍ عظيم، سأل: «لأيّ سببٍ جئتَ اليوم؟ أخبرني الآن بالعلّة».

Verse 8

इत्युक्तो देवराजेन प्रत्युवाच महामुनिः । भवंतं द्रष्टुमायातः पृथिव्यास्तु पुरंदरः

فلما خاطبه ملكُ الآلهة، أجاب الحكيمُ العظيم: «يا بورندرا، لقد جئتَ لتتأمّلَ الأرض.»

Verse 9

स्नात्वा पुण्यप्रदेशेषु तीर्थेषु च सुश्रद्धया । देवान्पितॄन्समभ्यर्च्य दृष्ट्वा तीर्थान्यनेकशः

بعد أن اغتسل بإيمانٍ خاشع في المواضع المقدّسة وعند التيـرثا، وعبد الآلهة والآباء عبادةً لائقة، زار تيـرثاتٍ كثيرة مرارًا وتكرارًا.

Verse 10

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया पृच्छितं पुरा । देवेंद्र उवाच । दृष्टानि पुण्यतीर्थानि सुक्षेत्राणि त्वया मुने

«لقد بيّنتُ لك كلَّ هذا بيانًا تامًّا—ما سألتَ عنه من قبل.» قال إندرا، سيّدُ الآلهة: «أيها الحكيم، لقد رأيتَ التيـرثاتِ المقدّسة والحقولَ المباركة (كشيترا).»

Verse 11

किं तीर्थं प्राप्य मुच्येत ब्रह्मघ्नो ब्रह्महत्यया । सुरापोमुच्यतेपापाद्गोघ्नोहेमापहारकः

ببلوغ أيِّ تيـرثا يتحرّر قاتلُ البرهمن من إثمِ براهمَهَتيا؟ وبأيِّ تيـرثا يُعتَق شاربُ الخمر من الخطيئة، وكذلك قاتلُ البقرة وسارقُ الذهب؟

Verse 12

स्वामिद्रोहान्महाभाग नारीहंता कथं सुखी । नारद उवाच । यानि कानि च तीर्थानि गयादीनि सुरेश्वर

يا ذا الحظّ السعيد، كيف يسعد من خان سيّده أو قتل امرأة؟ قال نارادا: «يا ربَّ الآلهة، أيًّا كانت التيـرثات، ابتداءً من غايا…»

Verse 13

तेषां नैव प्रजानामि विशेषं पापनाशनम् । सुपुण्यानि सुदिव्यानि पापघ्नानि समानि च

أما تلك، فلا أعلم البتّة تمييزًا خاصًّا في قدرتها على محو الخطيئة؛ فكلّها على السواء عظيمةُ الثواب، حقًّا إلهيّة، وقاهرةٌ للذنوب.

Verse 14

सर्वाण्येव सुतीर्थानि जानाम्यहं पुरंदर । अविशेषं विशेषं वै नैव जानामि सांप्रतम्

يا بورندرا، إنّي أعرف جميع التيَرثات السامية؛ غير أنّي في الوقت الحاضر لا أعلم ما هو «عامّ» وما هو «خاصّ» بينها.

Verse 15

प्रत्ययं क्रियतां देव तीर्थानां गतिदायकम् । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं नारदस्य महात्मनः

«يا ديفا، امنحْ برهانًا مُقنعًا، يهبُ سبيلاً إلى بلوغ التيَرثات المقدّسة». وهكذا، لمّا سمع كلمات نارادا العظيم النفس، …

Verse 16

समाहूतानि चेंद्रेण तीर्थानि भूगतानि च । मूर्तिवर्तीनि दिव्यानि समायातानि शासनात्

وبأمر إندرا استُدعيت التيَرثات المقدّسة، حتى الكائنة على ظهر الأرض؛ فجاءت مجتمعةً، إلهيّةً متجسّدة، طائعةً لأمره.

Verse 17

बद्धांजलीनि दिव्यानि भूषितानि सुभूषणैः । दिव्यांबराणि स्निग्धानि तेजोवंति च सुव्रत

وقد ضمّوا الأكفّ بخشوع، إلهيّين متلألئين، متزيّنين بحُليّ بهيّة، لابسين أقمشة سماويّة—لامعين متوهّجين بالنور، يا صاحب النذور الكريمة.

Verse 18

स्त्रीपुंसोश्च स्वरूपाणि कृतानि च विशेषतः । हेमचंदनकाशानि दिव्यरूपधराणि च

وخُصوصًا صُوِّرت هيئاتُ النساءِ والرجال—متلألئةً كالذهبِ وخشبِ الصندل، متحلّيةً بمظاهرَ إلهيّة.

Verse 19

मुक्ताफलस्यवर्णेन प्रभासंति नरेश्वर । तप्तकांचनवर्णानि सारुण्यानि च तत्र वै

أيها الملك، إنهم يلمعون بلون اللؤلؤ؛ وهناك حقًّا تظهر هيئاتٌ بلون الذهب المحمّى، مشوبةً بتوهّجٍ أحمر.

Verse 20

कति शुक्ल सुपीतानि प्रभावंति सभांतरे । कानि पद्मनिभान्येव मूर्तिवर्तीनि तानि तु

كم عددُهم—بيضًا وصفرًا زاهيًا—يتلألؤون في وسط القاعة؟ وأيُّهم شبيهٌ باللوتس في الهيئة، ذو صورةٍ ظاهرة؟

Verse 21

सूर्यतेजः प्रकाशानि तडित्तेजः समानि च । पावकाभानि चान्यानि प्रभासंति सभांतरे

وفي القاعة أشرقت أنوارٌ كثيرةٌ متلألئة—منها ما يلمع ببهاء الشمس، ومنها ما يساوي ومضة البرق، ومنها ما يشبه توهّج النار.

Verse 22

सर्वाभरणशोभाढ्यैः प्रशोभंते नरेश्वर । हारकंकणकेयूरमालाभिस्तु सुचंदनैः

يا سيّدَ الرجال، إنهم يتلألؤون في بهاءٍ عظيم—مزدانين بجمال كلِّ حُليّ—يلبسون القلائدَ والأساورَ والحَلَقَ العضديةَ والأكاليل، ومُطيَّبين بصندلٍ نفيس.

Verse 23

दिव्यचंदनदिग्धानि सुरभीणि गुरूणि च । कमंडलुकराण्येव आयातानि सभांतरे

مُسِحَتْ بعِطرِ الصندلِ السماوي، فغدتْ فواحةً ثقيلةَ الوقار؛ فجاءتْ أوعيةُ الكَمَنْدَلو (kamaṇḍalu) وما يتصلُ بها من الأدوات إلى وسطِ قاعةِ المجلس.

Verse 24

गंगा च नर्मदा पुण्या चंद्रभागा सरस्वती । देविका बिंबिका कुब्जा कुंजला मंजुला श्रुता

ومن الأنهار المقدّسة: غَنْغا (Gaṅgā)، ونَرْمَدا (Narmadā)، وتشَنْدْرَبْهاغا (Candrabhāgā) الطاهرة، وسَرَسْوَتي (Sarasvatī)؛ وكذلك ديفيكا (Devikā)، وبِمْبيكا (Bimbikā)، وكوبجا (Kubjā)، وكونجالا (Kuñjalā)، ومانجولا (Mañjulā)، وشرُتا (Śrutā).

Verse 25

रंभा भानुमती पुण्या पारा चैव सुघर्घरा । शोणा च सिंधुसौवीरा कावेरी कपिला तथा

وكذلك: رَمْبها (Rambhā)، وبْهانوماتي (Bhānumatī)، وبونيا (Puṇyā)، وأيضًا بارا (Pārā) وسوغَرْغَرا (Sughargharā)؛ وكذلك شونا (Śoṇā)، وسِندهو-ساوڤيرا (Sindhu-Sauvīrā)، وكاڤيري (Kāverī)، وكابيلا (Kapilā).

Verse 26

कुमुदा वेदनदी पुण्या सुपुण्या च महेश्वरी । चर्मण्वती तथा ख्याता लोपा चान्या सुकौशिकी

ومنها: كومودا (Kumudā)، وفيداندي (Vedanadī)، وبونيا (Puṇyā)، وسوبونيا (Supuṇyā)، وماهيشفري (Maheśvarī)؛ وكذلك النهر المشهور باسم تشَرْمَنْوَتي (Carmaṇvatī)؛ وأيضًا لوبَا (Lopā)، ونهرٌ آخر يُعرَف بسوكوشيكي (Sukauśikī).

Verse 27

सुहंसी हंसपादा च हंसवेगा मनोरथा । सुरुथास्वारुणा वेणा भद्र वेणा सुपद्मिनी

سوهَمْسي (Suhaṃsī)، وهَمْسَبادا (Haṃsapādā)، وهَمْسَڤيغا (Haṃsavegā)، ومَنورَثا (Manorathā)؛ وسوروثا (Suruthā)، وسڤارونا (Svāruṇā)، وڤينا (Veṇā)، وبَهدرا (Bhadrā)، وڤينا (Veṇā)، وسوبادمِني (Supadminī) — هذه هي الأسماء على سبيل الإحصاء.

Verse 28

नाहलीसुमरी चान्या पुण्या चान्या पुलिंदिका । हेमा मनोरथा दिव्या चंद्रिका वेदसंक्रमा

وأخرى تُدعى ناهلي-سُمَري (Nāhalī-sumarī)، وأخرى بونيا (Puṇyā)، وأخرى بولينديكا (Puliṃdikā)؛ وكذلك هيما (Hemā)، ومَنورَثا (Manorathā)، ودِفيا (Divyā)، وتشَندريكا (Caṃdrikā)، وفيدا-سَنكْرَما (Veda-saṃkramā).

Verse 29

ज्वालाहुताशनी स्वाहा काला चैव कपिंजला । स्वधा च सुकला लिंगा गंभीरा भीमवाहिनी

جْفالا-هوتاشَني (Jvālāhutāśanī)، وسْفاهَا (Svāhā)، وكالا (Kālā)، وكذلك كَپِنْجَلا (Kapiñjalā)؛ وسْفَدا (Svadhā)، وسوكَلا (Sukalā)، ولِنْغا (Liṅgā)، وغَمْبهيرا (Gambhīrā)، وبهِيما-فاهِني (Bhīmavāhinī)—وهذه أسماء تُعَدّ.

Verse 30

देवद्रीची वीरवाहा लक्षहोमा अघापहा । पाराशरी हेमगर्भा सुभद्रा वसुपुत्रिका

ديفادريچي (Devadrīcī)، وفيرافاها (Vīravāhā)، ولاكشاهوما (Lakṣahomā)، مُزيلةُ الإثم؛ وباراشَري (Pārāśarī)، وهيماغَربها (Hemagarbhā)، وسوبهادرا (Subhadrā)، وفاسوپوتريكا (Vasuputrikā)—هذه هي (أسماؤها).

Verse 31

एता नद्यो महापुण्या मूर्तिमत्यो नरेश्वर । सर्वाभरणशोभाढ्याः कुंभहस्ताः सुपूजिताः

يا سيّدَ الناس، إن هذه الأنهارَ عظيمةُ البركة، متجسّدةٌ في صورٍ إلهية، متزيّنةٌ ببهاء كلِّ حُليّ، تحملُ قِرَبَ الماء في أيديها، وتُعبَدُ على الوجه اللائق.

Verse 32

प्रयागः पुष्करश्चैव अर्घदीर्घो मनोरथा । वाराणसी महापुण्या ब्रह्महत्या व्यपोहिनी

براياغا (Prayāga) وبوشكرا (Puṣkara)، وكذلك أَرْغَديِرْغا (Arghadīrgha) ومَنورَثا (Manorathā)، وڤاراناسي (Vārāṇasī)—وهي في غاية القداسة—مواضعُ تَمحُو حتى إثمَ قتلِ البراهمي (brahmahatyā).

Verse 33

द्वारावती प्रभासश्च अवंती नैमिषस्तथा । चंडकश्च महारत्नो महेश्वरकलेश्वरौ

ودْوارافَتِي، وبرابهاسا، وأفَنْتِي، وكذلك نَيْمِيشا؛ وأيضًا تشَنْدَكا، ومَهاراتْنا، والمزاران المقدّسان: مَهيشْفَرا وكَليشْفَرا.

Verse 34

कलिंजरो ब्रह्मक्षेत्रं माथुरो मानवाहकः । मायाकांती तथान्यानि दिव्यानि विविधानि च

وكَلِنْجَرا، وبْرَهْمَكْشِتْرا، ومَاثُورا، ومَانَفَاهَكَ؛ وكذلك مَايَاكَانْتِي، ومعها مواضع مقدّسة إلهيّة أخرى شتّى الأنواع.

Verse 35

अष्टषष्टिः सुतीर्थानि नदीनां शतकोटयः । गोदावरीमुखाः सर्वा समायातास्तदाज्ञया

ثمانيةٌ وستّون من أسمى التيرثات، ومئاتُ الكرورات من الأنهار—وفي مقدّمتها غودافري—قد اجتمعت كلّها هنا امتثالًا لأمره.

Verse 36

द्वीपानां तु समस्तानि सुतीर्थानि महांति च । मूर्तिलिंगधराण्येव सहस्राक्षं सुरेश्वरम्

حقًّا، في جميع الدْفيبات توجد تيرثات مقدّسة، بل وعظيمة أيضًا؛ وتوجد كذلك هيئات تحمل الصور واللينغا، كلّها تُجِلّ سَهَسْرَاكْشَا، سيّد الآلهة.

Verse 37

समाजग्मुः समस्तानि तदादेशकराणि च । प्रणेमुर्देवदेवेशं नतशीर्षाणि सर्वशः

ثم إنّهم جميعًا—مَن كانوا قائمين بأمره—اجتمعوا معًا، ومن كلّ جهة، مطأطئي الرؤوس، قدّموا السجود والتعظيم لربّ الأرباب، إله الآلهة.

Verse 38

सूत उवाच । तैः प्रोक्तं तु महातीर्थैर्देवराजं यशस्विनम् । कस्मात्त्वया समाहूता देवदेव वदस्व नः

قال سوتا: عندئذٍ خاطبت تلك التيـرثات العظمى المقدّسة ملكَ الآلهة الممجَّد قائلةً: «يا إلهَ الآلهة، أخبرنا—لِمَ استدعيتَنا؟»

Verse 39

ब्रूहि नः कारणं सर्वं नमस्तुभ्यं सुराधिप । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं देवराजोभ्यभाषत

«بيّن لنا السبب كلَّه، يا سيّدَ الآلهة؛ لكَ السجودُ والتحية.» فلمّا سمع ملكُ الآلهة كلامَهم أجاب.

Verse 40

कः समर्थो महातीर्थो ब्रह्महत्यां व्यपोहितुम् । गोवधाख्यं महापापं स्त्रीवधाख्यमनुत्तमम्

أيُّ مَهَاتيرثا مقدّس يقدر أن يمحو إثمَ قتلِ البراهمن، ومعه الخطيئةَ العظمى المسماة قتلَ البقرة، والخطيئةَ التي لا تُضاهى المسماة قتلَ المرأة؟

Verse 41

स्वामिद्रोहाच्च संभूतं सुरापानाच्च दारुणम् । हेमस्तेयात्तथा जातं गुरुनिंदा समुद्भवम्

ينشأ من خيانة السيّد، وهو مروّع بسبب شرب المسكر؛ وينتج كذلك عن سرقة الذهب، ويتولّد من سبّ المعلّم (الغورو).

Verse 42

भ्रूणहत्यां महाघोरां नाशयेत्कः समर्थवान् । राजद्रोहान्महापापं बहुपीडाप्रदायकम्

مَن ذا القادر على محو الخطيئة المروّعة جدًّا، خطيئة قتل الجنين؟ ومن (يقدر على إزالة) الخطيئة العظمى الناشئة عن خيانة الملك، وهي جالبة لكثير من الآلام؟

Verse 43

मित्रद्रोहात्तथा चान्यदन्यद्विश्वासघातकम् । देवभेदं तथा चान्यं लिंगभेदमतः परम्

وكذلك خيانةُ الصديق—وأيُّ فعلٍ آخر يهتكُ الأمانة؛ وكذلك إحداثُ الفرقة بين الآلهة، ثم ما هو أشدّ: إثارةُ الانقسام بسبب العلامات المذهبية (ليṅغا).

Verse 44

वृत्तिच्छेदं च विप्राणां गोप्रचारप्रणाशनम् । आगारदहनं चान्यद्गृहदीपनकं तथा

وقطعُ معايشِ البراهمة، وإهلاكُ مراعي البقر ومسالكه، وإحراقُ البيوت، وكذلك أفعالٌ أخرى مثل إضرام النار في المساكن—

Verse 45

षोडशैते महापापा अगम्यागमनं तथा । स्वामित्यागात्समुद्भूतं रणस्थानात्पलायनात्

هذه هي الخطايا العظمى الستّ عشرة—مثل إتيانِ من لا يجوز إتيانه؛ وكذلك الخطيئةُ الجسيمة الناشئةُ عن ترك السيّد الحقّ: الفرارُ من ساحة القتال.

Verse 46

एतानि नाशयेत्को वै समर्थस्तीर्थौत्तमः । समर्थो भवतां मध्ये प्रायश्चित्तं विना ध्रुवम्

يا خيرَ التيَرثات المقدّسة، مَن ذا الذي يقدر حقًّا على محو هذه الخطايا؟ إنّ فيكم لواحدًا قادرًا على ذلك—حقًّا، حتى من غير برَايَشِتّا (كفّارة).

Verse 47

पश्यतां देवतानां च नारदस्य च पश्यतः । ब्रुवंतु सर्वे संचिंत्य विचार्यैवं सुनिश्चितम्

وأمام نظرِ الآلهة—وأمام نظرِ نارادا أيضًا—فليتكلّم الجميع بعد تفكّرٍ وتدبّر، وقد استقرّ هذا الحكمُ استقرارًا راسخًا.

Verse 48

एवमुक्ते शुभे वाक्ये देवराज्ञामहात्मना । संमंत्र्य तीर्थराजेन प्रोचुः शक्रं सभागतम्

فلما نطق ملكُ الآلهة العظيمُ النفس بتلك الكلمات المباركة، تشاوروا مع ملكِ التيرثات (أشرفِ المزارات)، ثم خاطبوا شَكرا (إندرا) الذي حضر المجلس.

Verse 49

तीर्थान्यूचुः । श्रूयतामभिधास्यामो देवराज नमोस्तु ते । संति वै सर्वतीर्थानि सर्वपापहराणि च

قالت التيرثات المقدّسة: «اسمعوا، سنُبيّن ذلك. يا ملكَ الآلهة، لك السجود والتحية. إنّ جميعَ مزارات الحجّ قائمة، وهي أيضًا مُذهِبةٌ لكلّ خطيئة».

Verse 50

ब्रह्महत्यादिकान्यांश्च त्वया प्रोक्तान्सुरेश्वर । महाघोरान्सुदीप्तांश्च नाशितुं नैव शक्नुमः

يا سيّدَ الآلهة، إنّ تلك الآثام التي تبدأ ببرهما-هتيا (قتلِ البراهمة) وسائرَ المروّعات المتّقدة التي وصفتَها—لسنا قادرين على إبادتها.

Verse 51

प्रयागः पुष्करश्चैव अर्घतीर्थमनुत्तमम् । वाराणसी महाभाग समर्था पापनाशिनी

إنّ براياگا وبوشكار، وكذلك تيرثا الأرغه الذي لا يُضاهى، وواراناسي—يا عظيمَ الحظ—قادرون تمامًا على محو الآثام.

Verse 52

महापातकनाशार्थे चत्वारोमितविक्रमाः । उपपातकनाशार्थं चत्वारोमितविक्रमाः

لإزالة المهاباتاكا (الذنوب العظمى) تُشرَع أربعةُ خُطىً مقدّرة؛ ولإزالة الأوباباتاكا (الذنوب الصغرى) تُشرَع كذلك أربعةُ خُطىً مقدّرة.

Verse 53

सृष्टा धात्रा च देवेंद्र पुष्कराद्या महाबलाः । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं तीर्थानां सुरराट् ततः

يا إندرا، إنّ المَواطنَ المقدّسةَ العظيمةَ القوّة—ابتداءً ببوشكارا—قد أوجدها الخالقُ دْهاتْرِ. فلمّا سمعَ ملكُ الآلهةِ تلك الكلماتِ في شأنِ التيـرثا، بادرَ حينئذٍ إلى الفعل.

Verse 54

हर्षेण महताविष्टस्तेषां स्तोत्रं चकार सः

وقد غمرته فرحةٌ عظيمة، فأنشأ لهم ترنيمةَ ثناءٍ وتسبيح.

Verse 90

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये । च्यवनचरित्रे नवतितमोऽध्यायः

وهكذا ينتهي الفصلُ التسعون «سيرةُ تشْيَفَنا» في قسمِ بْهومي-خَنْدَا من «شري بادما بورانا»، ضمنَ حكايةِ فينا وتمجيدِ غورو-تيرثا.