The Description of Mohinī’s Love Episode
कामं रमिष्ये द्रुतकां चनाभां ह्येकांतशीलः परिपूर्णचेताः । भूत्वा तु गुप्तो वननिर्झरेषु रम्येषु दिव्येषु नदीतटेषु ॥ ११ ॥
kāmaṃ ramiṣye drutakāṃ canābhāṃ hyekāṃtaśīlaḥ paripūrṇacetāḥ | bhūtvā tu gupto vananirjhareṣu ramyeṣu divyeṣu nadītaṭeṣu || 11 ||
بعقلٍ ساكنٍ مكتملٍ وميلٍ إلى الخلوة، سأتلذّذ طوعًا بتلك السريعة ذات البهاء الذهبي؛ متخفيًا عند جداول الغابة، في مواضع جميلة سماوية على ضفاف الأنهار.
Narada (in dialogue context with the Sanatkumara tradition; Uttara-Bhaga tirtha-mahatmya narration)
Vrata: none
Primary Rasa: shringara
Secondary Rasa: shanta
It praises a tirtha-oriented lifestyle: inner completeness (paripūrṇa-cetāḥ) expressed through solitude, simplicity, and dwelling near sacred waters—settings traditionally conducive to japa, dhyāna, and purification.
Bhakti is supported by ekānta (seclusion) and sattvic surroundings; living quietly by holy rivers reduces distraction and strengthens steady remembrance of the Divine, which is a practical foundation for Vishnu-bhakti in Purāṇic practice.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is dhārmic sādhanā-guidance—choosing sacred geography (tīrtha, nadī-taṭa) and disciplined solitude as supportive conditions for spiritual practice.