Rukmāṅgada–Vāmadeva Saṃvāda: Ahimsa, Hunting, and the Fruit of Dvādaśī-Bhakti
विष्णुभक्तिविहीनस्तु द्विजोऽपि श्वपचाधिकः । दुर्लभा भूप राजानो विष्णुभक्ता महीतले ॥ ३८ ॥
viṣṇubhaktivihīnastu dvijo'pi śvapacādhikaḥ | durlabhā bhūpa rājāno viṣṇubhaktā mahītale || 38 ||
أما ذو الميلادين إذا خلا من بهاكتي لفيشنو، فمع كونه ذا ميلادين يُعَدّ أدنى من آكل الكلب. أيها الملك، إن الملوك البهاكتا لفيشنو على هذه الأرض نادرون حقًّا.
Narrator (Purana discourse voice, addressing a king as 'bhūpa')
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It asserts that spiritual worth is measured by Viṣṇu-bhakti, not by social designation; without devotion, even “dvija” status is spiritually hollow, while devotion is the true marker of dharma.
Bhakti is presented as the decisive qualifier: devotion to Viṣṇu elevates one’s inner purity and authority, and even rulers are praised only when their kingship is grounded in Viṣṇu-bhakti.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; the practical takeaway is ethical—varna learning or ritual identity without devotion is considered spiritually ineffective.