Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara
सावित्री सर्वदेवानां सावित्री परिकीर्तिता । हृदंतिकैर्ब्रह्म विष्णुरुद्रेश्वरसदाशिवैः ॥ ११२ ॥
sāvitrī sarvadevānāṃ sāvitrī parikīrtitā | hṛdaṃtikairbrahma viṣṇurudreśvarasadāśivaiḥ || 112 ||
تُعلَن سافيتري (Sāvitrī) جوهرَ جميع الآلهة؛ بل إن سافيتري تُحتفى بها على أنها العُليا على لسان براهما، وفيشنو، ورودرا، وإيشڤرا، وسَدَاشِڤا—أولئك القاطنين في أعمق القلب.
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue frame of Book 1.3)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It elevates Sāvitrī (Gāyatrī) as a universal divine principle—honored even by Brahmā, Viṣṇu, and Śiva-forms—implying that Vedic mantra (especially Gāyatrī) is a direct, heart-centered means to spiritual illumination.
By presenting Sāvitrī as praised by the highest deities, the verse supports single-pointed reverence (upāsanā) toward the mantra-goddess; devotion expressed through japa and contemplation becomes a unifying bhakti that transcends sectarian divisions.
It reflects the Vedāṅga approach of linking mantra with devatā (mantra-devatā sambandha) and emphasizes inward recitation/meditation (heart-centered upāsanā), a practical guideline for disciplined japa within Vedic ritual and study.