The Account of Kārtavīrya’s Protective Kavaca
Kārtavīrya-kavaca-vṛttānta
नानारोगकराः क्षुद्रा महावीर्या महाबलाः । वातिकाः पैत्तिका घोरा श्लैष्मिकाः सान्निपातिकाः ॥ ७० ॥
nānārogakarāḥ kṣudrā mahāvīryā mahābalāḥ | vātikāḥ paittikā ghorā ślaiṣmikāḥ sānnipātikāḥ || 70 ||
هم صغارٌ في الهيئة، لكنهم ذوو بأسٍ وقوّة، يُحدِثون أنواعًا كثيرة من الأسقام: فمنها ما ينشأ عن ڤاتا (vāta)، ومنها ما ينشأ عن پِتّا (pitta)؛ ومنها ما هو مُفزع، ومنها ما ينشأ عن كَفّا (kapha)، ومنها ما سببه اختلال الدوشات الثلاث معًا (sannipāta).
Sanatkumara (in dialogue with Narada, teaching technical classifications)
Vrata: none
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: shanta
It frames bodily suffering as a knowable, classifiable condition—encouraging discernment and disciplined living (dharma) rather than fear, aligning technical knowledge with spiritual steadiness.
Indirectly: by acknowledging the reality of disease and imbalance, it supports a devotional life grounded in regulated conduct and endurance, so the mind remains fit for remembrance and worship.
A technical, śāstra-style taxonomy of disorders using tridoṣa language (vāta, pitta, kapha) and sannipāta—showing how Narada Purana’s Book 1.3 preserves applied scientific vocabulary alongside religious teaching.