The Explanation of Sandhyā and Related Daily Observances
Saṅdhyā-ādi Nitya-karma-Vidhi
आयुरारोग्यमैश्वर्यमरिपक्षक्षयं शुभम् । सन्तोषः क्षान्तिरास्तिक्यं विद्या भवतु वो नमः ॥ ३९ ॥
āyurārogyamaiśvaryamaripakṣakṣayaṃ śubham | santoṣaḥ kṣāntirāstikyaṃ vidyā bhavatu vo namaḥ || 39 ||
ليُمنَحْ لكم طولُ العمرِ وصحّةٌ وعافيةٌ وثراءٌ وسلطانٌ، وفناءُ قوى الأعداء وما هو مُيمَن؛ ولْتنبثقْ فيكم القناعةُ والحِلمُ والإيمانُ بالڤيدا والمعرفةُ الحقّة—سلامٌ وسجودٌ لكم.
Narada (benedictory statement within the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It functions as a mangala-āśīrvāda: the Purana links outer well-being (āyus, ārogya, aiśvarya) with inner virtues (santoṣa, kṣānti, āstikya) and culminates in vidyā, implying that auspicious living is perfected by faith and knowledge.
By emphasizing āstikya (trust in Veda and īśvara) alongside humility (namaḥ) and virtues like patience and contentment, it outlines the devotional temperament that supports sustained sādhana and receptivity to divine guidance.
The verse foregrounds vidyā and āstikya—key prerequisites for Vedāṅga study (e.g., Vyākaraṇa and Jyotiṣa), since technical learning is traditionally grounded in faith in śāstra and disciplined character.