अन्नदास्तु मुनुश्रेष्ट भुंजंतः स्वादु यांति वै । नीरदा यांति सुखिनः पिबंतः क्षीरमुत्तममम् । तक्रदा दधिदाश्चैव तत्तद्भोगं लभंति वै । घृतदा मधुदाश्चैव क्षीरदाश्च द्विजोत्तम ॥ १८ ॥
annadāstu munuśreṣṭa bhuṃjaṃtaḥ svādu yāṃti vai | nīradā yāṃti sukhinaḥ pibaṃtaḥ kṣīramuttamamam | takradā dadhidāścaiva tattadbhogaṃ labhaṃti vai | ghṛtadā madhudāścaiva kṣīradāśca dvijottama || 18 ||
يا خيرَ الحكماء، إن مُعطي الطعام يَبلغ حقًّا ليتنعّم بأطعمةٍ حلوةٍ لذيذة. ومُعطي الماء يمضي سعيدًا شاربًا لبنًا فائقًا. ومُعطي مخيضِ اللبن ومُعطي اللبنِ الرائب ينالان التمتّعَ بعين ما قدّماه. وكذلك، يا أفضلَ ذوي الولادتين، مُعطي السمنِ المصفّى ومُعطي العسل ومُعطي اللبن ينالون نعيمًا على قدر عطاياهم.
Narada (teaching a brahmin/sage interlocutor in the dāna-phala context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It teaches the dāna-phala principle: gifts offered with dharmic intent return as corresponding enjoyments and well-being, reinforcing charity as a concrete means of accruing puṇya.
While not explicitly naming a deity, it supports bhakti-informed dharma: serving living beings through annadāna and jaladāna is a devotional expression, and the Purana links such service with auspicious spiritual outcomes.
Ritual ethics (dharma-śāstra orientation) is emphasized: selecting sattvic gifts like food, water, milk, curd, ghee, and honey and understanding their stated phala (result) as part of practiced religious discipline.