Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
स्वरितेद्राजृसंप्रोक्त स्तनहेभ्राजृतस्रयः । अनुदात्तेत अख्याता भाद्युतात्ता इतः स्यमात् ॥ २८ ॥
svaritedrājṛsaṃprokta stanahebhrājṛtasrayaḥ | anudātteta akhyātā bhādyutāttā itaḥ syamāt || 28 ||
في السَّوَريتَا (svarita) يُعلَن الصوت بأنه «drājṛ-saṃprokta»، ويستقرّ على تتابعٍ مثل «stanahe-bhrājṛta-srayaḥ». وفي الأَنوداتّا (anudātta) يُفسَّر بأنه «eta»، أي موسومٌ بالانخفاض. ومن هذا يُفهَم الأوداتّا (udātta) على أنه الباقي المتميّز.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It stresses that correct Vedic accent (svara) is part of dharma: precise chanting preserves mantra-power and prevents distortion of meaning and ritual efficacy.
Bhakti is supported by disciplined practice: when hymns and names are recited correctly, devotion becomes steadier and worship becomes more faithful to śāstra.
Śikṣā (phonetics) is highlighted—specifically the practical differentiation of the three Vedic accents: svarita, anudātta, and udātta for accurate recitation.