दानधर्मविधिं चैव श्राद्धकल्पं च शाश्वतम् वर्णाश्रमविभागं च तथेष्टापूर्तसंज्ञितम् //
dānadharmavidhiṃ caiva śrāddhakalpaṃ ca śāśvatam varṇāśramavibhāgaṃ ca tatheṣṭāpūrtasaṃjñitam //
وكذلك (يبيّن) نظامَ الصدقة وأحكامَها، وسُنّةَ شرادها (śrāddha) الدائمة لطقوس الأسلاف، وتقسيمَ الفَرْنَة (varṇa) والآشرَمَة (āśrama)، ومثلَ ذلك ما يُسمّى إِشْتَة وبُورْتَة (iṣṭa, pūrta) من أعمال القربان والنفع العام.
This verse is not about pralaya; it is a topical summary emphasizing dharma—charity, śrāddha rites, varṇāśrama organization, and meritorious works (iṣṭa–pūrta).
It frames core obligations: practicing dāna (regulated charity), performing śrāddha for ancestors, upholding varṇāśrama-based responsibilities, and supporting iṣṭa–pūrta—both sacrificial worship and public-benefit works that a householder funds and a king institutionalizes.
Ritually, it highlights śrāddha-kalpa (formalized ancestor-rite procedure). Architecturally/charitably, pūrta implies public works (such as wells, tanks, rest-houses, temples), linking dharma to community infrastructure—an idea later expanded in Matsya Purana’s vastu and temple-related sections.