Matsya Purana — Iconographic Standards for the Navagrahas
*शिव उवाच पद्मासनः पद्मकरः पद्मगर्भसमद्युतिः सप्ताश्वः सप्तरज्जुश्च द्विभुजः स्यात्सदा रविः //
*śiva uvāca padmāsanaḥ padmakaraḥ padmagarbhasamadyutiḥ saptāśvaḥ saptarajjuśca dvibhujaḥ syātsadā raviḥ //
قال شيفا: ينبغي أن يُصوَّر رافي (إله الشمس) دائمًا جالسًا على عرشٍ من لوتس، ممسكًا بزهور اللوتس في يديه، متلألئًا كالنور الكامن في برعم اللوتس؛ تجرّ مركبته سبعة خيول ومعه سبعة أعِنّة، ويُمثَّل بذراعين.
This verse does not address pralaya; it gives pratima-lakṣaṇa (iconographic) specifications for depicting Ravi/Sūrya in temple art.
Indirectly, it guides righteous patronage: kings and householders commissioning temples or images should follow śāstric iconography so worship is performed with a correctly defined form (mūrti-lakṣaṇa).
It provides a precise checklist for Surya’s image—lotus seat, lotus in hand, lotus-like radiance, seven horses and seven reins, two arms—useful for temple sculpture, consecration (pratiṣṭhā), and ritual visualization.