*शौनक उवाच श्रुत्वा कुमारं जातं सा देवयानी शुचिस्मिता चिन्तयाविष्टदुःखार्ता शर्मिष्ठां प्रति भारत //
*śaunaka uvāca śrutvā kumāraṃ jātaṃ sā devayānī śucismitā cintayāviṣṭaduḥkhārtā śarmiṣṭhāṃ prati bhārata //
قال شَوْنَكَة: لما سمعت ديفَياني—ذات الابتسامة الطاهرة—بمولدِ ابنٍ، غمرتها خواطرُ القلق وأصابها الحزنُ والألم؛ فَوَجَّهَتْ قلبَها نحوَ شَرْمِشْطَا، يا بهاراتا.
Nothing directly—this verse is part of a royal lineage narrative, focusing on domestic rivalry and succession rather than cosmic creation or Pralaya.
It highlights the household tensions that arise around heirs and legitimacy; in Purāṇic ethics, such emotions and rivalries are cautions for rulers and householders to uphold fairness, restraint, and dharma in family governance.
No Vāstu, temple-building, or ritual procedure is stated in this verse; it functions as narrative setup for interpersonal conflict within a royal household.