Adhyaya 57 — The Ninefold Divisions of Bharata: Mountains, Rivers, and Peoples
वातस्वनो वैद्युतश्च मैनाकः स्वरसस्तथा ।
तुङ्गप्रस्थो नागगिरि रोचनः पाण्डराचलः ॥
vātasvano vaidyutaś ca mainākaḥ svarasas tathā | tuṅgaprastho nāgagirī rocanaḥ pāṇḍarācalaḥ ||
ومنها: فاتاسفانا وفايدْيُوتا؛ مايناكا وسفاراسا؛ تُنْغَپْرَسْثا، ناغَگِري، روتشَنا، وبانداراجالا—(فهذه جبالٌ موجودةٌ هناك).
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The landscape is remembered through meaningful names (‘shining’, ‘wind-sounding’), implying that nature is apprehended through qualities (guṇas) and not only through utility.
‘Sthāna’—continued mountain catalog.
Names like ‘lightning’ and ‘shining’ can hint at tejas (inner radiance). Mountains become external correlates of inner energies celebrated in yogic and tapas traditions.