Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
सतिलेन ततोऽन्नेन पिण्डान् सव्येन पुत्रक ।
पितानुद्दिश्य दर्भेषु दद्यादुच्छिष्टसन्निधौ ॥
satilena tato 'nnena piṇḍān savyena putraka ! / pitanuddiśya darbheṣu dadyāducchiṣṭasannidhau
ثم، يا بُنيّ، بطعامٍ ممزوجٍ بالسمسم، ينبغي أن يقدّم كُرات القربان (piṇḍa) باليد اليسرى، مُهديًا إياها إلى الأب، على عشب الدربها (darbha)، في جوار الطعام المتبقّي طقسيًا.
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Remembrance is enacted through precise giving: the piṇḍa is a concrete token of gratitude and continuity, offered with prescribed materials (tila, darbha) and disciplined gesture.
Ācāra/dharma instruction; not pañcalakṣaṇa.
The piṇḍa symbolizes embodied lineage; darbha is a purifier and ‘seat’ for subtle recipients, while tila is traditionally linked with pitṛs—together forming a ritual bridge between gross and subtle realms.