Shloka 6
विराटसभायां पाण्डवानां प्रवेशः — Arjuna’s Encomium of Yudhiṣṭhira in Virāṭa’s Court
ततः प्रभिन्नेन महागजेन महीधराभेन पुनर्विकर्ण: । रथैश्नतुर्भिर्गजपादरक्षै: कुन्तीसुतं जिष्णुमथा भ्यधावत्,उसी समय एक पर्वताकार विशाल गजराजपर, जिसके मस्तकसे मद टपक रहा था, चढ़कर विकर्ण पुनः विजयशाली कुन्तीनन्दन अर्जुनपर चढ़ आया। उसके साथ चार रथारोही योद्धा भी थे, जो हाथीके चारों पैरोंकी रक्षा करते थे
tataḥ prabhinnena mahāgajena mahīdharābhena punar vikarṇaḥ | rathaiś caturbhir gajapāda-rakṣaiḥ kuntīsutaṁ jiṣṇum athābhyadhāvat ||
قال فايشَمبايانا: ثم إن فيكارṇa، وقد اعتلى من جديد فيلًا عظيمًا كالجبل، تتدفق من صدغيه سوائل الهياج (rut)، اندفع نحو أرجونا—الابن الظافر لكونتي، الملقّب بجِشنو (Jiṣṇu). ومعه أربعة محاربين على عربات، وُضعوا حرسًا لحماية قوائم الفيل الأربع، في دلالة على انضباطٍ محسوب وعنفٍ منسَّق في ساحة القتال حتى وسط الخصومة الشخصية.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the organized, duty-bound nature of kṣatriya warfare: even a single charge is supported by coordinated protection (guards for the elephant’s feet). It implicitly contrasts disciplined martial conduct with mere reckless aggression.
Vikarṇa mounts a massive rutting elephant and charges at Arjuna (Jiṣṇu), accompanied by four chariot-warriors assigned to protect the elephant’s legs, indicating a planned assault formation.