Shloka 4
विराटसभायां पाण्डवानां प्रवेशः — Arjuna’s Encomium of Yudhiṣṭhira in Virāṭa’s Court
अथास्य बाणेन विदारितस्य प्रादुर्बभूवासृगजस्रमुष्णम् । स तस्य जाम्बूनदपुड्खचित्रो भित्त्वा ललाटं सुविराजते सम,दुर्योधनके उस बाणसे अर्जुनका ललाट विदीर्ण हो गया और उससे गरम-गरम रक्तकी अविच्छिन्न धारा बहने लगी। जाम्बूनद सुवर्णकी पाँखवाला वह विचित्र बाण पार्थका ललाट छेदकर बड़ी शोभा पा रहा था
athāsya bāṇena vidāritasya prādurbabhūvāsṛg ajasram uṣṇam | sa tasya jāmbūnadapuḍkhacitraḥ bhittvā lalāṭaṁ suvirājate sam ||
قال فايشَمبايانا: لما شقَّ ذلك السهم جبهته، اندفعت في الحال سحابةٌ متصلة من دمٍ حارّ لا ينقطع. وكان ذلك السهم العجيب، المزيَّن بريشٍ ذهبي من نوع جامبونادا (jāmbūnada)، قد نفذ في الجبهة فتلألأ هناك ببهاء—مُظهِرًا قسوةَ لحظة القتال وقيمةَ الجسد الفادحة في صراع السلاح.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya warfare: valor and duty are enacted through bodily risk and suffering. It does not moralize directly, but its vivid imagery invites reflection on the cost of conflict and the gravity of martial action within dharma-bound combat.
An arrow strikes and splits the warrior’s forehead; hot blood flows continuously. The ornate, gold-feathered arrow remains lodged after piercing the forehead, described as shining prominently.