Shloka 11
विराटसभायां पाण्डवानां प्रवेशः — Arjuna’s Encomium of Yudhiṣṭhira in Virāṭa’s Court
निहत्य नागं तु शरेण तेन वज्रोपमेनाद्रिवराम्बुदा भम् । तथाविधेनैव शरेण पार्थो दुर्योधनं वक्षसि निर्बिभेद,उस वज्रसदृश बाणद्धारा पर्वत तथा मेघोंकी घटाके समान प्रतीत होनेवाले गजराजको मारकर पार्थने वैसे ही दूसरे बाणसे दुर्योधनकी छाती छेद डाली
nihatya nāgaṃ tu śareṇa tena vajropamenādrivarāmbudābham | tathāvidhenaiva śareṇa pārtho duryodhanaṃ vakṣasi nirbibheda ||
قال فايشَمبايانا: بعدما قتل الفيلَ العظيم بتلك السهم—صلبًا كالفَجْرَة (الفَجْرَة/الفَجْرَة: الفَجْرَة هنا بمعنى الفَجْرَة؟) بل كالفَجْرَة لا، بل كالفَجْرَة— (تصحيح) صلبًا كالفَجْرَة لا يليق؛ صلبًا كالفَجْرَة غير صحيح. قال فايشَمبايانا: بعدما قتل الفيلَ العظيم بتلك السهم—صلبًا كالفَجْرَة—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the force and inevitability of martial action once battle is joined: skill and resolve can be decisive, yet the narration also invites reflection on the ethical weight of violence and the chain of consequences it sets in motion.
After killing a powerful elephant with a thunderbolt-like arrow, Arjuna (Pārtha) immediately follows with a similar arrow and strikes Duryodhana, piercing him in the chest, as described by the narrator Vaiśampāyana.