Shloka 19
Śamī-vṛkṣe śastra-nidhāna and Entry into Virāṭa’s Capital (शमीवृक्षे शस्त्रनिधानम्)
तदुदारं महाघोषं सम्पन्ननलसूदनम् । अपज्यमकरोत् पार्थों गाण्डीवं सुभयंकरम्,कुरुश्रेष्ठ अर्जुनने जिस धनुषके द्वारा एकमात्र रथका आश्रय ले सम्पूर्ण देवताओं और मनुष्योंपर विजय पायी थी तथा अन्यान्य अनेक समृद्धिशाली जनपदोंपर विजय-पताका फहरायी थी, जिस धनुषने दिव्य बलसे सम्पन्न असुरों आदिकी सेनाओंका संहार किया था, जिसकी टंकारध्वनि बहुत दूरतक फैलती है, उस उदार तथा अत्यन्त भयंकर गाण्डीव धनुषकी प्रत्यंचा अर्जुनने उतार डाली
tad udāraṁ mahāghoṣaṁ sampanna-nala-sūdanam | apajyam akarot pārtho gāṇḍīvaṁ subhayaṅkaram ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: ثم إن بارثا (أَرْجُونَ) نزع وترَ «غانْدِيفا»—ذلك القوس النبيل، الرعديّ الصوت، المهيب—الذي به قديمًا، معتمدًا على عربةٍ واحدة، قهر الآلهةَ والناسَ، ورفع راياتِ الظفر فوق ممالكَ مزدهرةٍ كثيرة، وأباد جيوشَ الأسورا ذوي القوة الإلهية.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power is not merely to be displayed; it can be ethically governed through restraint. Arjuna’s unstringing of the Gāṇḍīva symbolizes disciplined self-control and strategic concealment in service of a larger dharmic commitment (the incognito vow and the protection of future aims).
The narrator describes Arjuna removing the bowstring from his famed bow, the Gāṇḍīva, emphasizing its terrifying sound and past victories. The action marks a transition from open warriorhood to a controlled, concealed posture appropriate to the Virāṭa-period circumstances.