Shloka 1
Uttara–Arjuna Saṃvāda and the Re-Arming of Gāṇḍīva
Virāṭa-parva, Adhyāya 40
ऑरड.2 का. | हि 7 यु चत्वारिशो< ध्याय: अर्जुनका उत्तरको शमीवृक्षसे अस्त्र उतारनेके लिये आदेश वैशम्पायन उवाच तां शमीमुपसंगम्य पार्थो वैराटिमब्रवीत् | सुकुमारं समाज्ञाय संग्रामे नातिकोविदम्,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! उस शमीवृक्षके समीप पहुँचकर अर्जुनने विराटकुमार उत्तरको सुकुमार तथा युद्धकी कलामें पूर्णतया कुशल न जानकर उससे कहा --
Vaiśampāyana uvāca | tāṃ śamīm upasaṅgamya pārtho vairāṭim abravīt | sukumāraṃ samājñāya saṅgrāme nātikovidam ||
قال فايشَمبايانا: يا جاناميجايا، لما اقترب بارثا (أرجونا) من شجرة الشَّمِيّ، خاطب الأمير أُتَّرا ابنَ فيراطا. وإذ علم أنه رقيق العود غيرُ متمرّسٍ بفنون القتال، قال له أرجونا—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Competence and responsibility matter in dharma: when danger approaches, a capable protector should guide and shield the untrained rather than expose them to harm through pride or haste.
Arjuna reaches the śamī tree (where the Pāṇḍavas’ weapons are kept) and speaks to Prince Uttara, noting his youth and lack of battle-skill—introducing Arjuna’s role as instructor and protector in the coming confrontation.