Shloka 59
Virāṭa-parva Adhyāya 22 — Draupadī’s Abduction Attempt and Bhīma’s Suppression of the Kīcakas
तयोहासीत् सुतुमुल:ः सम्प्रहार: सुदारुण: । नखदन्तायुधवतोर्व्याच्रयोरिव दृप्तयो:,नख और दाँत ही उनके आयुध थे। जैसे दो मतवाले व्याप्र परस्पर लड़ रहे हों, उसी प्रकार उनमें अत्यन्त भयंकर तुमुल युद्ध होने लगा
tayor hāsīt sutumulaḥ samprahāraḥ sudāruṇaḥ | nakhadantāyudhavator vyāghrayor iva dṛptayoḥ ||
قال فايشَمبايانا: نشب بينهما صدامٌ عاصفٌ شديد الاضطرام، بالغُ الهول والقسوة. لم تكن لهما أسلحةٌ سوى الأظفار والأنياب، فتقاتلا كَنَمِرَيْنِ سَكِرَيْنِ بالكِبْرِ قد اشتبكا اشتباكًا لا فكاك منه—صورةٌ تُبرز العنف الخامّ المنفلت حين تغلب الزهوّة والقوة على كبح النفس.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, when pride and aggression dominate, conflict can devolve into primal brutality—symbolized by fighting with nails and teeth like maddened tigers—implying the ethical need for restraint and disciplined force even amid confrontation.
A fierce hand-to-hand struggle breaks out between two opponents. The narrator compares their savage exchange—using nails and teeth as weapons—to two enraged, intoxicated tigers fighting each other.