Shloka 2
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
जगामावासमेवाथ सा तदा द्रुपदात्मजा | कृत्वा शौचं यथान्यायं कृष्णा सा तनुमध्यमा,वह अपने निवासस्थानपर गयी। उस समय सूक्ष्म कटिभागवाली ट्रुपदकुमारी कृष्णाने वहाँ यथायोग्य शौच-स्नान करके जलसे अपने शरीर और वस्त्र धोये तथा वह रोती हुई उस दुःखके निवारणका उपाय सोचने लगी--
vaiśampāyana uvāca |
jagāmāvāsam evātha sā tadā drupadātmajā |
kṛtvā śaucaṃ yathānyāyaṃ kṛṣṇā sā tanumadhyamā ||
قال فايشَمبايانا: ثم عادت ابنة دروبَدا إلى مسكنها. وهناك، كِرِشنا (دراوبدي) رشيقة الخصر، وبعد أن أدّت طقوس التطهّر على الوجه المأمور به، أخذت—وهي لا تزال تبكي—تفكّر في السبيل إلى رفع معاناتها.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in acute grief, one should not abandon propriety and discipline: Draupadī first performs śauca yathā-nyāyam (purification according to rule) and then turns to thoughtful, dharmic deliberation about a remedy, showing self-restraint and ethical clarity under pressure.
After the preceding distressing events, Draupadī returns to her residence. She performs the appropriate cleansing/purificatory acts and, while still crying, begins to consider what course of action could remove or address her suffering.