Shloka 65
इन्द्रवृत्रयुद्धवर्णनम्
Indra–Vṛtra Conflict and the Adversaries’ Tapas-Targeting Counsel
विष्णुना सो<भ्यनुज्ञातो महेन्द्रमगमत् पुन: । भीतस्तु तत्र न्यवसद् व्रीडितस्तु महातपा:,परशुरामजी एक बार मूर्च्छित होकर जब पुन: होशमें आये तब मरकर जी उठे हुए मनुष्यकी भाँति उन्होंने विष्णुतेज धारण करनेवाले भगवान् श्रीरामको नमस्कार किया। तत्पश्चात् भगवान् विष्णु श्रीरामकी आज्ञा लेकर वे पुनः महेन्द्रपर्वतपर चले गये। वहाँ भयभीत और लज्जित हो महान् तपस्यामें संलग्न होकर रहने लगे
viṣṇunā so 'bhyanujñāto mahendram agamat punaḥ | bhītastu tatra nyavasad vrīḍitastu mahātapāḥ ||
وبإذنٍ من فيشنو مضى ثانيةً إلى جبل ماهيندرا. وهناك أقام الزاهد العظيم—خائفًا خجلانًا—مقيمًا على رياضات التقشّف. وتُبرز هذه الحادثة الثقل الأخلاقي للكفّ الإلهي: فحتى المحارب الزاهد الجبّار، إذا كُفَّ بإرادة الربّ، يقبل التقويم، وينسحب من العنف، ويتجه إلى التوبة وضبط النفس.
लोगश उवाच
Educational Q&A
True dharma includes accepting divine and moral restraint: when checked by higher authority, one should withdraw from harmful action, acknowledge fault without defensiveness, and cultivate self-purification through tapas and humility.
After receiving Viṣṇu’s permission, the figure returns to Mount Mahendra and lives there as a great ascetic, marked by fear and shame—signaling a retreat from confrontation and a turn toward austerity and inner discipline.