Shloka 6
Agastya–Lopāmudrā: Marriage, Austerity, and Conditions for Conjugal Union (लोमशकथितम्)
विपाप्मानो महात्मानो वित्रेभ्य: प्रददुर्वसु । तपस्विजनजुष्टां च ततो वेदीं प्रजापते:,संतर्पयन्त: सततं वन्येन हविषा द्विजान् | उन पापरहित महात्माओंने (त्रिवेणीतटपर) ब्राह्मणोंको धन दान किया। भरतनन्दन! तत्पश्चात् पाण्डव ब्राह्मणोंके साथ ब्रह्माजीकी वेदीपर गये, जो तपस्वीजनोंसे सेवित है। वहाँ उन वीरोंने उत्तम तपस्या करते हुए निवास किया। वे सदा कन्द-मूल-फल आदि वन्य हविष्यद्वारा ब्राह्मणोंको तृप्त करते रहते थे
vaiśaṃpāyana uvāca | vipāpmāno mahātmāno vitrebhyaḥ pradadur vasu | tapassvijanajuṣṭāṃ ca tato vedīṃ prajāpateḥ | saṃtarpayantaḥ satataṃ vanyena haviṣā dvijān |
قال فايشَمبايانا: أولئك العظام النفوس، المنزّهون عن الإثم، بذلوا المال للبراهمة عند الملتقى المقدّس. ثمّ مضى الباندافا مع البراهمة إلى مذبح براجاپتي، وهو موضع يؤمه أهل النسك. وأقاموا هناك في زهدٍ منضبط، يرضون على الدوام ذوي الميلادين (الدويجا) بقرابين الغابة—من الجذور والثمار وسائر نتاج البرّ—فحفظوا السخاء وحرمة الواجب المقدّس حتى في المنفى.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in hardship, dharma is sustained through generosity, reverence for sacred persons, and disciplined living. The Pāṇḍavas model ethical resilience by giving wealth, practicing austerity, and serving Brahmins with whatever pure resources the forest provides.
During their forest life, the Pāṇḍavas donate wealth to Brahmins at a sacred site and then proceed with them to Prajāpati’s altar, a place associated with ascetics. There they reside, practicing tapas and continually feeding and honoring the Brahmins with forest-offerings.