Shloka 53
Adhyāya 76: Kuṇḍina-praveśaḥ, Bhīmena satkāraḥ, Ṛtuparṇa-kṣamā, Aśvahṛdaya-pratyarpanam
Nala’s Reception and Reconciliation
सैवं समेत्य व्यपनीय तन््द्रां शान्तज्वरा हर्षविवृद्धसत्त्वा । रराज भैमी समवाप्तकामा शीतांशुना रात्रिरिवोदितेन,जैसे चन्द्रोदयसे रात्रिकी शोभा बढ़ जाती है, उसी प्रकार भीमकुमारी दमयन्ती पतिसे मिलकर आलस्यका त्याग करके निश्चिन्त और हर्षोल्लसित हृदयसे पूर्णकाम होकर अत्यन्त शोभा पाने लगी
saivaṁ sametya vyapanīya tandrāṁ śāntajvarā harṣavivṛddhasattvā | rarāja bhaimī samavāptakāmā śītāṁśunā rātrir ivoditena ||
وهكذا لما اجتمعت بزوجها ونبذت فتورها، سكنت حُمّى كربها. وبفرحٍ زاد قوّتها في الداخل، أشرقت بهيمي (دامايانتي) وقد تمّ مرادها—كليلٍ يزداد بهاءً بطلوع القمر ذي الأشعة الباردة.
बृहदश्चव उवाच
Educational Q&A
Steadfastness and fidelity through hardship culminate in inner clarity (sattva) and peace; when rightful bonds are restored, distress subsides and one’s dignity and radiance return, symbolized by the moon illuminating the night.
Bṛhadaśva describes Damayantī after reuniting with her husband: she shakes off her listlessness, her anguish ‘fever’ calms, and she becomes joyful and radiant—likened to the night beautified by the moonrise.